Logo texelsecourant.nl
Blogs

De pen is machtiger dan het zwaard

  Column

Journalist zijn op Texel, het is toch een fijn beroep. Zeker wanneer je kijkt hoe lastig dit vak kan zijn in de rest van de wereld. Onlangs bleek met aanvallen op de Panorama en De Telegraaf dat zelfs in Nederland persvrijheid geen automatisme is. Dan is verslaggever zijn van het lokale sufferdje toch een oase van rust. Al moet ik zeggen dat je bij weinig journalistieke banen zo dicht op je lezer staat als bij de Texelse Courant.

"Ssst, stil. Daar is de krant", "Job, ik weet dat jij ook vrij bent, het zaterdagavond 2 uur is en je ook een borrel op hebt, maar kan dit nog even in de krant?" en "Wat een ongelofelijk slecht stuk stond er in de Texelaar, jullie zijn altijd op de hand van de gemeente." Als stukjesschrijver van de Texelse Courant ben je zelden echt vrij. Je zou daar heel zuur over kunnen doen, maar het geeft ook aan hoe goed de krant op Texel nog altijd gelezen wordt. Het zou veel erger zijn wanneer het niemand wat kon schelen wat je schreef. Dat er "nooit wat in staat behalve pagina 3", "vol staat met oud nieuws" en de krant volgens de ene helft "het altijd opneemt voor de vissers en de boeren" en volgens de andere zijde "sterk vergroend is" nemen we dan maar voor lief. Zolang mensen over je praten, heb je nog bestaansrecht, denk ik dan. 

Waar op de vaste wal journalisten nog wel eens bedreigd worden en in het buitenland het vastzetten en zelfs het vermoorden van journalisten al lang geen zeldzaamheid meer is, kunnen we hier toch schrijven wat we willen. Dan hebben we het al weer een stuk makkelijker dan in Annapolis om maar wat te noemen. Af en toe is er een internetgekkie dat heel hard roept, maar in de zeven jaar dat ik hier rondloop, ben ik pas één keer bedreigd. Dat was door een zichzelf zeer overschattend drugsdealertje dat mij toebeet dat hij 'wist dat mijn vriendin dit weekend alleen thuis was'. Een maatje van hem die mij ook bedreigde, heb ik een aai over zijn bol gegeven. Het zijn geen leuke dingen en je krijgt liever complimenten voor je werk. Maar met mijn manier van schrijven, weet je ook dat je af en toe moet incasseren. Vorige week heb ik nog kostelijk gelachen tijdens een speciaalbierfeestje in Het Cafeetje. De voetballers van SV Oosterend hadden me al snel in de smiezen en met terugwerkende kracht kreeg ik nog even een paar opmerkingen over de bar geslingerd, naar aanleiding van de voorliefde voor De Koog die ik eens uitsprak in aanloop naar de derby. Ze moesten er kostelijk om lachen, ik ook. Beetje stoken, moet kunnen. 

Op Texel gaat dit eigenlijk altijd goed. Ondanks felle discussies, probeer je respect voor elkaar te houden. Soms is er duidelijk spanning, met name tussen de agrarische sector enerzijds en de natuursector aan de andere kant. Toch zie ik een Arnold Langeveld nog niet met zijn trekker het kantoor van Natuurmonumenten inrijden, om maar wat te noemen. Het is geven en nemen en je moet het met zijn allen doen. De ene week ben je een 'echte Tesselaar', de week erop 'een schande voor de Texelse Courant die duidelijk van de overkant komt'. Mijn blogs roepen nog wel eens reactie op, maar als ik daar niet tegen zou kunnen, had ik een vak moeten leren. Nuance is niet mijn sterkste kant en vaak chargeer ik opzettelijk om discussie los te maken. Als een beetje woede richting mij uiteindelijk zorgt voor gesprekken en uiteindelijke oplossingen aan de andere kant, vind ik het prima. Een mooi voorbeeld blijf ik zelf het stuk over de OSG in december vinden. Dat was overigens geen blog, maar een journalistieke productie. Je mag van dat stuk vinden wat je wil, maar er zijn wel dingen veranderd. Bovendien gaf zelfs de leerlingenraad aan dat ze in gesprek kwamen met leerlingen die ze eerder nooit bereikten. 

Hoe zeer ik het ook oneens ben met mensen, ik probeer het nooit op de persoon te spelen, al is de scheidslijn tussen persoon en functie soms flinterdun. Zo schreef ik een blog over de vorige eilanddichter. Ze was woedend, omdat ze vond dat ik haar persoonlijk beledigde. Geenszins het geval in mijn opinie. Haar werk als eilanddichter was alles behalve mijn smaak en ik vond dat ze bar weinig gedichten op tafel bracht - dit wordt nog steeds bevestigd als ik de productie van roop zie. Als persoon ken ik haar amper, maar ik snap ook dat het voor haar ongeveer hetzelfde was. Een ander mooi voorbeeld was een naaste van een raadslid die vroeg waarom ik zo'n negatieve opmerking over één van de raadsleden had gemaakt in een stuk. We waren toch vrienden? Tja, als ik alleen maar negatief mag schrijven over mensen waarmee ik niet bevriend ben, wordt het in zo'n kleine gemeenschap een lastige baan. De betreffende politicus moest er zelf overigens kostelijk om lachen. Het zijn in mijn ogen ook dingen die je los van elkaar moet zien. 

In het geval van de eilanddichter had ik gewoon geantwoord met een gedicht. Maar misschien vond ze dat wel teveel eer voor zo'n 'riooljournalistje' van het plaatselijke krantje. Wie zal het zeggen. Als je langer op Texel zit, moet je uitkijken dat je niet achterover leunt en zorgen dat je kritisch blijft. Dat geldt in alle beroepen en zeker voor dat van mij. Gelukkig heb ik sinds een kort een plakplaatje op mijn rechterarm, dat mij hier dagelijks aan doet herinneren (vakwerk van Mike Woerlee overigens, sluikreclame). Voor mij betekent het dat de pen mijn wapen is - een vrije vertaling naar 'de pen is machtiger dan het zwaard'. In mijn geval maar beter ook, als het op echt vechten aankomt, heb ik de motoriek van een te grote goudvis in een te kleine kom. 

Job Schepers

De blogs worden geschreven op persoonlijke titel en vallen buiten de verantwoordelijkheid van de redactie. Het zijn geen journalistieke producties, maar stukken gevormd vanuit mijn mening. Ik ga graag de dialoog aan. Dat kan via Facebook onder het bericht, maar ook via de mail. Ik probeer altijd overal op te antwoorden.

Koppiestiêd op Texel
Voorziet de website wekelijks van een blog over wat er speelt op Texel.
Meer berichten