Logo texelsecourant.nl
Foto: Job Schepers
Blogs

Zouden we ook huilen om een zieke rat op straat?

  Column

Jonge zeehondjes, ze doen het altijd goed. Bij de Texelse Courant laten we berichten over een geboortegolf van zeehondjes nooit lopen. Van de week was het de beurt aan onze mediapartner NH Nieuws. Zij brachten een filmpje met daarboven de tekst "Het is nog niet zeker of de pup het zal redden". En dan denk ik als ik de reacties daaronder lees - en hiermee maak ik geen vrienden - "DOE EVEN NORMAAL!"

Naar schatting van Wageningen University & Research bedraagt de totale populatie van gewone zeehonden 38.100. Sascha Klöpper van het gemeenschappelijk Waddenzee-secretariaat in Willemshaven stelde dat de maximale populatie bereikt is, maar gaf bij Dagblad van het Noorden ook aan zich geen zorgen te maken: "Jonge dieren zullen eerder sterven, omdat ze onvoldoende voedsel hebben. Zo gaat dat in de natuur. Oude zeehonden gaan ook weer dood. Daarmee blijft het aantal, zoals wij denken, stabiel." Begrijp me niet verkeerd, een lijdend dier - jong of oud - is nooit leuk en ik denk dat ieder mens met gezond verstand dit met mij eens is.

Maar misschien moeten we ook een stoppen met alles te verdrietigen. Staan we met z'n allen ook zo te janken als er een zieke rat of muis op straat ligt of wanneer je een vlieg doodslaat? Ik denk namelijk dat het gros van de mensen dat bij zo'n bericht bijna een stille tocht begint, regelmatig gevloekt heeft bij een muggenbeet, alvorens het dier morsdood te slaan. Over de weesmugjes hebben we het dan niet. Veelal zijn het mensen uit de grote stad die vooraan staan om moord en brand te roepen. De slechte visstand in de zee is altijd de schuld van de vissers, hoeveel die roofdieren eten, laten we voor het gemak vaak buiten beschouwing. Dat is namelijk niet leuk.

"Het moet afgelopen zijn met de grootschalige opvang van zeehonden. Vrijwilligers moeten de dieren met rust laten, stelt de wetenschappelijke adviescommissie Zeehondenopvang. Die adviseert ondervoede dieren aan hun lot over te laten of te doden", schreef het Algemeen Dagblad in maart. Niemand vindt een zielig ziek zeehondje leuk en ik ben dan ook erg voor inslapen. "Als het mensen waren, zou je hier anders over praten", is dan een veel gebruikte repliek. Ten eerste: ja, daar heb je volkomen gelijk in. Dat zou ik zeker. Bovendien zijn er zelfs baby's die een ondraaglijk lijden bespaard blijft. Hoe verdrietig dat ook is, ook die beslissing wordt wel eens genomen. Zonder menselijk toedoen is het de vraag hoe het gegaan was met de zeehond. We hebben namelijk steeds vaker de neiging om ieder met uitsterven bedreigd dier tot het ridicule aan toe te helpen. Nou was de mens ook medeverantwoordelijk voor het bijna uitroeien van de zeehond door de fanatieke jacht, maar het was ook de mens die ervoor zorgde dat er nog nooit zoveel zeehonden zijn geweest als op dit moment. Of het volspuiten van de dieren met allerlei antibiotica goed is voor de sterkte van de populatie vragen deskundigen zich overigens ook al jaren af. 

Wordt het niet eens tijd om de natuur echt eens haar gang te laten gaan? Niet laten inslapen, niet opvangen, niet op jagen... Gewoon, niets aan doen. Het is eigenlijk een beetje hetzelfde als met 'teruggeven aan de natuur.' Je zou denken, we vertrekken ergens en doen er niets meer aan en we zien wel wat de natuur ervan maakt. In Nederland wordt nauwkeurig uitgezet welke planten en dieren er moeten komen en in welke hoeveelheid. Neemt één plant de overhand, dan roeien we die gezellig weer uit. Mensen twijfelen er wel eens aan, maar ik houd van natuur. Veel zelfs. Maar ik snap ook dat er in de natuur dieren doodgaan, net als dat er mensen doodgaan. Niet leuk, wel een feit. Als dit niet gebeurde, werd het ook wel erg druk op deze aardkloot. Hadden we op de Ark van Noach bovendien ook een probleem gehad. Zorg maar eens van iedere dinosaurussoort twee exemplaren op een boot te krijgen.... Zal me een beste boot worden. 

Ik snap de emotionele reactie, maar laten we ook even logisch nadenken. Er zijn volkeren die zeehonden eten en wellicht is dat niet eens een slecht idee. Gelukkig is er al een kookboek voor. Ik stelde al eens voor om de knuffelbeestjes op het menu van Texel Culinair te zetten, dat werd me niet in dank afgenomen. Ik verwacht hier ook niet direct steun voor. Maar laten we alsjeblief reëel blijven. 

Job Schepers

De blogs worden geschreven op persoonlijke titel en vallen buiten de verantwoordelijkheid van de redactie. Het zijn geen journalistieke producties, maar stukken gevormd vanuit mijn mening. Ik ga graag de dialoog aan. Dat kan via Facebook onder het bericht, maar ook via de mail. Ik probeer altijd overal op te antwoorden.

Koppiestiêd op Texel
Voorziet de website wekelijks van een blog over wat er speelt op Texel.
Meer berichten