In memoriam: Ruud Kalusche

Tot de redactie richtte zich Sjuul Paradijs, ex-hoofdredacteur van De Telegraaf. Hij wilde graag dat ook de Texelse Courant aandacht zou besteden aan het overlijden van Ruud Kalusche die onlangs overleed. In de Texelse Courant van vandaag schreef Gerard Timmerman een In Memoriam, maar we willen de lezer de toespraak die Frank Volmer (voormalig algemeen directeur van De Telegraaf) hield tijdens de dienst, niet onthouden.

Maarten vroeg of ik wilde spreken bij de uitvaart. Wat hij niet wist is dat Ruud dat ook al had gevraagd. Nou ja, gevraagd? Het was eigenlijk geen vraag. Hij ging er gewoon van uit. “Frank als jij wat gaat zeggen. Denk er wel om, stop er humor in. En let op, geen ChatGPT”. En dan met een streng vingertje omhoog. Nee, Ruud, geen ChatGPT. Het liefst had hij gewild dat ik de tekst nog even aan hem had voorgelegd. Dan had ik ‘m ongetwijfeld teruggekregen met verbetersuggesties. Uitroeptekens. Onderstreepte stukjes. Dat stukje is goed. Maar dat zou ik anders doen. Wat dacht je hiervan…Beste familie, beste vrienden, oud-collega’s en mede-Texelaars,

Ook ik was bevriend met Ruud, maar onze relatie startte anders. Daarvoor moet ik terug in de tijd. Ruuds carrière bij De Telegraaf begon in september 1967. Ik was nog geen jaar oud. Dat moment is belangrijk. De Telegraaf was al succesvol, maar ook en vooral één geheel. Ruud zag toen iets, wat lang niet iedereen zag. Hij begreep veel van wat ‘het geheim van De Telegraaf’ genoemd wordt. Hij begreep dat De Telegraaf bestond uit verschillende werelden en dat de redactie die werelden niet alleen moest maken, maar dat ze ook benoemd en gepositioneerd moeten worden...

...Toen ik zelf in 1995 bij De Telegraaf begon, werd ik verantwoordelijk voor marketing en kreeg ik ook verschillende rollen in een concern dat inmiddels veel groter was. Maar in de kern kwam mijn rol verrassend dicht in de buurt van wat Ruud jaren eerder had gedaan. Ik hoorde oudere collega’s met weemoed praten over wat er “in de tijd van Kalusche” allemaal gebeurde. En hoe alles groeide. Ja, natuurlijk ook verhalen over drank, te veel drank, de Cutty Sark, maar vooral over groei, succes en onverslaanbaarheid. Over de kracht van De Telegraaf en haar rol in de samenleving... Toen ik ontdekte dat Ruud hier op Texel woonde, zocht ik contact. We kregen een relatie die in het begin veel weg had van leerling en leermeester. Later raakten we bevriend en kwam de relatie meer in balans. Ontelbare gesprekken volgden, vaak hier op Texel. Ik denk dat we in de meeste restaurants hier wel hebben gegeten of hebben gedronken, koffie, appeltaart, een tosti of een lekker visje. We spraken over de krant, de merken, de mensen en de toekomst, vooral over de toekomst, want hij bleef nieuwsgierig...

He, Ruud, bedankt dat je er was.