Opstand in het Grote Dierenbos

Beroering in het Grote Dierenbos. Er worden bomen gekapt, de lucht is smerig, de bodem vervuild en de biodiversiteit loopt terug. Er moet wat gebeuren. Een vertaalmachine zorgt dat alle dieren elkaar verstaan en de handen ineenslaan.

Er moet wat gebeuren, maar wat? Wat kunnen de dieren doen? Ze kijken elkaar aan, maar niemand weet het antwoord

Meneer de Uil kijkt zorgelijk om zich heen. De wereld is er de laatste jaren niet mooier op geworden en zeker niet beter. De lucht viezer, meer lawaai, de natuur was minder divers en echt vriezen wilde het ook niet meer. Minder wilde bloemen en planten, minder insecten, minder dieren en ja, ook de nacht is niet meer zo donker als voorheen. Nou ja, behalve op Texel dan. Sinds ze de straatverlichting hier hadden gedoofd, is het roetnacht en had zelfs de oude uil moeite zijn weg door de nacht te vinden. Behalve in de dorpen, waar hij nog wordt verblind door brandende lantaarns.

Zure regen

Juffrouw Ooievaar vliegt hoog boven het Grote Dierenbos en kijkt neer op dat prachtig woud, met de mooie boomkruinen. Maar ziet hier een daar ook een kale stam, van een boom die door zure regen, opwarming of stijging van het grondwater was bezweken. Aan de rand van dat enorme bos zijn houtvesters bezig een boom te vellen. Maar dat gaat niet zomaar, leden van de Partij van de Bomen hebben zich vastgelijmd aan de boom. “Afblijven!”, schreeuwt een spandoek. Deze boom zal misschien gespaard blijven, maar in de loop der jaren zijn al heel wat stukjes van het bos weggehakt. Dit kan niet zo doorgaan!

XTC-dump

Momfer de Mol steekt proestend en kuchend zijn snuit boven de grond. Hij heeft een vieze smaak in zijn mond en in zijn neus de geur van anijs. Zoiets goors is hij nog nooit tegen gekomen. Tijdens het graven van één van zijn gangen is hij op iets héél smerigs gestuit. Een verzameling halflege jerrycans, plastic, pillen, andere troep en veel viezigheid. Hij heeft wel eens gehoord over drugslabs waar XTC wordt gemaakt. Onverlaten moeten dit hebben gedumpt. Met een paar wietplanten kan hij nog wel leven, maar dit… Schande! Het gaat helemaal de verkeerde kant op.

Smaakexplosie

Zoef de Haas rent door het woud en stopt bij een open plek. Hij heeft trek. Zoef is een liefhebber van fijne gerechten. Houdt van wilde planten met een kruidige smaak. Puur natuur, liefst een beetje ziltig. Dat geeft zo’n heerlijke smaakexplosie in zijn bek. Ooit stond het bos er vol mee. Maar de laatste jaren steeds minder. Kruiden zijn verdrongen door grassprieten. Daar zit geen smaak aan en ze zijn nog taai ook. Het komt door die enorme varkens- en kippenmesterijen aan de rand van het bos. Duizenden en nog eens duizenden varkens en kippen op elkaar gepropt. Dieronvriendelijk en slecht voor het milieu. Een stinkende, vieze walm slaat neer in het bos en vernietigt de natuur. Bah!

Grenadine

Meindert het Paard sjokt over het Braamstruikse Binnenpad. Hij heeft een zware dag achter de rug. De hele dag de Arie Amusement voortgetrokken. een boerenkar vol toeristen die rondjes maakten door het bos. Zeurende kinderen en klagende stadsmensen met weinig geduld. De koetsier laat graag de zweep over zijn rug knallen. Waarschijnlijk is Meindert wel het laatste paard voor de kar. Zijn pensioen nadert, zijn opvolger staat al in de schuur: een trekker, met boerenprotest en al. Meindert heeft dorst. Vroeger dronk hij uit het meertje, heerlijk. Maar dat smaakt tegenwoordig zó smerig, nu drinkt hij liever een glaasje grenadine.

Praathuis

De toenemende vervuiling is in het Praathuis terugkerend onderwerp van gesprek. Als het zo doorgaat is het Grote Dierenbos straks onbewoonbaar. Er moet wat gebeuren, maar wat? Wat kunnen de dieren doen? Ze kijken elkaar aan, maar niemand weet het antwoord. De dieren in het Grote Dierenbos hebben geleerd elkaar te verstaan, maar de dieren buiten het bos begrijpen niets van elkaar. De merel weet niet wat de slang sist, de paling niet wat de otter bedoelt en de muis kan het varken niet verstaan.

Ed en Willem Bever

Ed en Willem Bever zijn druk bezig in hun werkplaats. Ze sleutelen aan een ingenieus apparaat. Vol draden, leidingen, fittingen, schermen, toetsen en veel meer. Willem draait een schroefje aan, terwijl Ed een lapje over het scherm haalt. De bevers mompelen wat tegen elkaar en knikken tevreden. Zo moet het lukken. Net op dat moment stapt Truus de Mier de werkplaats binnen. Op zoek naar een loodgieter, haar waterleiding is gaan lekken.

Vertaalmachine

Tutututuut. Wat moet dit allemaal voorstellen? Zo’n bijzonder apparaat heeft ze nog nooit gezien. Ze komt precies op tijd. Willem houdt een microfoon voor haar neus en gebaart dat ze er iets in moet spreken. Truus steekt meteen van wal. Ed kijkt naar het scherm en leest de tekst. “Mijn waterleiding lekt, kunnen jullie dat verhelpen?” De bevers knikken tevreden. De vertaalmachine voor dieren waar ze zo lang aan hebben gesleuteld, werkt perfect.

Fabeltjeskrant

Truus de Mier struikelt bijna over haar pootjes om het nieuws aan Meneer de Uil te vertellen. Die kan het op de valreep nog meenemen in de Fabeltjeskrant. Hij schrijft er een puntig commentaar bij. Ze beschikken eindelijk over een methode om ook met dieren buiten het Grote Dierenbos te kunnen praten. Nu kunnen miljoenen, miljarden dieren elkaar begrijpen, afspraken maken en wereldwijd een verdrag sluiten: De Verenigde Dieren. “Als we één gezamenlijk front vormen, dan kunnen we de macht van de mensheid breken, een eind maken aan hun roekeloze en egoïstische levensstijl en de wereld redden.” Meneer de Uil sluit af met een oproep: Dieren, grijp de macht!

Lopende band

Terwijl de krant wordt gedrukt sleutelen Ed en Willem Bever onverstoorbaar verder. Ed slaagt er in om de vertaalmachine zodanig te verkleinen dat hij in een pakketje van Gerrit de Postduif naar alle uithoeken van de wereld kan worden verstuurd. Willem knutselt een fabriekslijn in elkaar waarmee het apparaat in massale hoeveelheden kan worden geproduceerd. De volgende morgen staan Jodokus de Marmot, Bor de Wolf, Isodora Paradijsvogel, Meneer de Raaf en al die andere dieren uit het Grote Dierenbos aan de montagelijn. Aan het eind van een uitputtende dag staan duizenden en nog eens duizenden pakketjes klaar voor verzending. Voorzien van een diervriendelijke gebruiksaanwijzing en een wereldwijd plan van aanpak.

Dierocratie

Gerrit en zijn collega’s van Postduif.nl vliegen de hele wereld over en bezorgen de vertaalmachines tot in de verste uithoeken. Zodra de pakketjes zijn geopend, de apparaten in gebruik genomen en de boodschap vertaald, komen dieren uit de hele wereld – te land, ter zee en in de lucht – naar het Grote Dierenbos. Het Praathuis puilt uit van de dieren. Zo wordt de basis gelegd voor de oprichting van de eerste Dierocratie. Juffrouw Ooievaar spreekt de historische woorden: “Laten we de handen ineenslaan”. Onder luid applaus wordt ze verkozen tot Ooievaar de Mission.

Walvisblokkade

Ze ontvouwt vol bravoure haar strijdplan. Vogels aller landen vliegen naar fabrieken en poepen net zo lang boven de schoorstenen tot die vol zijn en alle stinkfabrieken zijn stilgelegd. “En dat houden we vol zo lang tot de productie volledig schoon gebeurt.” Als jagers ze willen afschrikken, staan de roofvogels klaar om hen een lesje te leren. Walvissen blokkeren de havens, zodat schepen niet meer kunnen varen en de atmosfeer niet meer kunnen vervuilen. Schepen met zeilen en elektrische aandrijving worden doorgelaten. Knaagdieren bijten de slangen van de pompstations stuk, zodat auto’s niet meer kunnen tanken en ook vliegtuigen aan de grond blijven. Laadpalen worden ongemoeid gelaten, Elektrische auto’s mogen blijven rijden, hoe mee hoe beter.

D-Day

En zo spreekt Juffrouw Ooievaar geruime tijd door, net zo lang tot elk diersoort een taak heeft om voorgoed een eind te maken aan de slechte gewoonten van de mensen. Dankzij de vertaalmachine van Ed en Willem Bever begrijpt elk dier precies wat de bedoeling is. Als op D(ieren) Day het sein “It giet oan!” klinkt, weten mensen niet wat hen overkomt. Na de start van het dierenoffensief komt de wereld tot stilstand.

Eisenpakket

Juffrouw Ooievaar laat Meneer de Uil een boodschap aan de mensheid schrijven en door de machine vertalen. Daarin staat waarom de dieren tot actie zijn overgegaan en wat hun eisenpakket is: geen gebruik en uitstoot meer van vervuilende stoffen, geen ontbossing, geen uitputting van de aarde, een einde aan de bio-industrie en stemrecht voor de dieren.

Spijkerharde onderhandelaar

Het leidt tot enorme ophef in de media, Kamervragen wereldwijd en uiteindelijk het besef dat de dieren groot gelijk hebben. Juffrouw Ooievaar is een spijkerhard onderhandelaar. Ze neemt geen genoegen met Haagse bluf en loze beloften. Pas als de dieren zien dat de transitie met voortvarendheid wordt aangepakt en merken dat de natuur en het klimaat aan de beterende hand zijn, bouwen ze hun acties af. Zo komt alles op z’n pootjes terecht, kunnen de dieren weer rustig slapen en spreekt Meneer de Uil de historische woorden: “Oogjes dicht en snaveltjes toe.”

Gerard Timmerman

Truus de Mier struikelt bijna over haar pootjes om het nieuws aan Meneer de Uil te vertellen