Job in de wadwachtershut – dag 4, veel geleerd

Het regent en de wind staat precies op de kop van de pipowagen. Er sijpelt water onder de deur door en zelfs binnen ontstaan er door de wind golven op het water. In de luwte achter mijn tijdelijke woning zoekt een lam wanhopig naar beschutting achter haar moeder. De kachel brandt en ik lig met mijn laptop op bed. Het is herfst op de dijk naast de Schorren.

Zoals wel vaker in de herfst geniet ik van de omstandigheden. Mijn voeten genieten nog wel het meest van de rust. De redactievoeten zijn niet gewend aan een tocht van twee uur over de kwelders en het wad van de Schorren. Vooral niet op laarzen overigens, het blijft walgelijk schoeisel.  Hoe lang houdt de gasfles het nog vol? Die moet toch een keertje op zijn. Als ik maar niet naar buiten hoef nu. Daar heb ik geen zin in. Wat een kloteweer. Nog geen uur geleden zag ik twee wandelaars de wind en regen trotseren. Nee, niet met de wind in de rug. Nog blijer ben ik dat ik binnen zit. Als gezegd, het was een actieve dag, al lijkt het daar woensdagochtend helemaal niet op. De dag begint guur en de enige voorbijganger is een enkele mountainbiker of hardloper. Die heeft helemaal geen zin om te stoppen voor een praatje.  Later op de dag wordt het drukker – hectisch bijna. Lauren, een jongedame van Natuurmonumenten komt mij vergezellen in afwachting van het team van Vroege Vogels. Het televisieprogramma komt opnames maken bij Utopia en ze pikken haar hier op.

Lauren heeft het idee dat ze zich opdringt en meldt veelvuldig dat ik vooral mijn eigen gang moet gaan. Van binnen lach ik. Er komen amper mensen langs op dit moment en ik vind het eerder gezellig dan dat ik vind dat ze zich opdringt. Na ongeveer een uur zijn ze er. Lauren en ik hebben net de koffie op en zij stopt snel het broodje terug in het trommeltje. Waarom is me een raadsel. Naast twee cameramannen en een stagiaire – dit stel ik vast uit het feit dat ze al het sjouwwerk doet en alleen maar de hengelmicrofoon mag vasthouden tijdens de opnames – bestaat het gezelschap uit Jochem Myjer en Menno Bentveld. Hoog bezoek dus. Ik heb niets met de shows van Myjer, maar het lijkt me weinig toevoegen om dit te vertellen. Best knap, want ik heb altijd wel de neiging dit soort zaken te delen op een ongepast moment. Het is verder een aardige man en hij vertelt vol overgave over Texel en de verschillende vogels. Het ADHD-gedrag waar ik mij in zijn shows nog al eens aan stoor, zorgt nu voor een grote glimlach op mijn gezicht. Het gedrag van Myjer is volledig oprecht en anders is hij een topacteur. Beide verdienen lof.

Om twee uur moet – absoluut geen straf – ik mee met een excursie in het afgesloten Schorrengebied. Achter de wagen staat een behoorlijke groep te schuilen voor de naderende bui. Ik zou ze graag in de wagen toelaten, maar die is daar te klein voor. Het begint te regenen en de mensen van de cameraploeg – die de bui ook zagen aankomen – nemen intrek in de pipowagen. Het geluk van een kleiner gezelschap. Ik begeef mij ook in de wagen en Bentveld laat deze kans niet aan zich voorbij gaan. Hij pakt de map met informatie over het gebied en begint aan een stevige overhoring. Ik bak er weinig van. Of ik de "zeemol" al gezien heb. Het blijkt de bijnaam van de noordse woelmuis en ik zou het dier niet herkend hebben, zelfs niet als hij met een feestneus al zingend door de pipowagen liep. Ook over de diatomeeën op de Schorren kan ik hem teleurstellend weinig vertellen. "Er is nog een hoop te leren", zegt hij lachend.

Dat moet dan gebeuren op de excursie onder leiding van een mevrouw  van Natuurmonumenten, haar naam is mij even ontschoten. Laarzen worden aangeraden. Met laarzen het wad op, zo heeft mijn wadlopende vader mij niet opgevoed. Korte broek en hoge gympen, dat is het materiaal. Ik besluit toch maar niet eigenwijs te zijn en kom keurig op het rubberen schoeisel aan. Behalve dat het niet perfect loopt, is het prima voor deze expeditie door kwelders waar de meeuwenkolonie haar broedgebied heeft– chagrijnig beestje hoor – en waar de zeeaster groeit. Dit plantje wordt in de winkel verkocht als lamsoor, al blijkt lamsoor een totaal ander – niet eetbaar - plantje te zijn. Ook op het wad - waar de kokkels, zeepieren en mosselen wonen – dienen de laarzen hun doel. Die kokkels  blijken een zware dobber te hebben aan de mosselen die zich overal aan vasthechten. Lig je te chillen als nietsvermoedende kokkel heb je ineens een mossel die blijft plakken. Gezellig zult u denken? Voor de kokkel een onherroepelijke dood. Het schelpdier kan niet bestaan aan het oppervlak, maar nestelt zich in de bodem. Krijg dat maar eens voor elkaar met zo'n mossel op je rug.

Via een geul – die volgens onze reisleider niet diep is, maar wel menig laars vult met water – en slikgebieden – lachen, gieren, brullen in groepsverband – komen we weer op de kwelder. De kiekendieven, lepelaars en meeuwen vliegen ons om de oren. Die laatste vooral omdat ik met mijn lompe poten bijna in een gevuld nest ga staan.  Het loopt met een sisser af en ik besluit beter uit te kijken. Na tijdens de terugweg nog twee "kwelderhazen" te hebben gespot kom ik met droge voeten weer aan bij mijn onderkomen.

Morgen meer, trouwe volgers. Onderzoek heeft al lang bewezen dat deze tekst eigenlijk al te lang is voor de meeste lezers. Waarschijnlijk leest u deze laatste regels dus helemaal niet. Maar ja, als gezegd: ik ben een kletskous en ik moet mijn verhalen kwijt. Morgen zal ik het bondiger proberen te houden als ik vertel over de avonturen van vandaag en een gestrande reiziger.