Fietsen op Texel

Soms wordt het werk als stukkiesschrijver voor je gedaan. Van de week kregen we een brief binnen van Carel van der Meer. Hij geeft zijn visie op Texel als fietseiland. Sinds kort ben ik zelf vaker op de fiets te vinden en ik kon me volledig vinden in zijn stuk. Aangezien ik bovendien geen inspiratie had voor een blog, heb ik besloten hem maar als ´gastschrijver´ aan te wijzen voor deze vrijdag.

Fietsen op Texel

Fietsen op Texel, het kan zo mooi zijn, maar ook zo gevaarlijk. Het tijdstip van de dag is bepalend voor een veilig gevoel op de fiets. In de vroege morgen zo rond half tien, ligt Jan de Toerist nog vredig naast Truus te slapen. Het ontbijt moet nog genuttigd worden en na de slappe thee staat de koffie met koek te wachten. Al met al duurt het minstens tot een uur of twaalf, voordat Truus haar Jan zover heeft gekregen om op de fiets te stappen. Voor die tijd heeft stilte de overhand. Krijsende meeuwen daargelaten, zij zijn de voorbode van de herrie, die na de middag staat te wachten.

Vooralsnog kan de vroege vogelfietser in alle rust genieten van het weidse Texelse landschap, zwevende jonge buizerds en kiekendieven boven de velden, het uitzicht over het drooggevallen Wad, slobberende lepelaars, massa's jonge wulpen naarstig op zoek naar het fruit van de zee verpakt in modder en drab. Het juiste moment om af te stappen, zitten en kijken. Dat is wat je noemt, genieten van eenvoud in meervoud.

Na de middag is het gedaan met de rust. De Jannen en Truzen nemen bezit van de vrije ruimte. Het wordt oppassen geblazen op smalle fietspaden, waar een gevarieerd gezelschap tegenliggers met ongekende onbenulligheden je bijna van de sokken rijdt.

Dikke mannen met bolle buiken en evenzo dikke vrouwen met bengelende borsten zijn te beroerd om te fietsen. Zij laten zich heen en weer schudden op hun elektrische huurscooter, die bijna bezwijkt onder de zware last. Gillende meiden op stinkende scooters omarmen opgeschoten macho jongens, die toeteren als gekken om te kunnen passeren.

Aarzelende groepjes familiefietsers getooid met helmen bewegen zich slingerend over het asfalt, vaders roepen kinderen tot de orde, moeders roepen vaders tot de orde. Bij de ijsboer stappen zij onverwachts af, de fiets ter plekke achterlatend.

Heen en weer slingerende karretjes voor verwende keffende hondjes, die als een vorst door hun bazen en bazinnen worden rondgereden, maken het fietspad nog smaller dan het al is. En er is zoveel ruimte nodig voor de talrijke huurders van E-Bikes, die onwennig en dikwijls veel te hard hun elektrische vehikel besturen, voor zover er van sturen nog sprake kan zijn.

Fietsen op Texel, 's ochtend een genot, in de loop van de middag een kamikazeactie. Je mag blij zijn, als je heelhuids terug komt op de camping.