Adv.

Van Texel naar de maan

26 december 2025, 12:24 Algemeen

Iets voor elkaar krijgen is taai. Als mensen roepen dat iets nu moet veranderen, dat die verandering logisch is en morgen zou moeten intreden, onderschatten ze de weerbarstige realiteit. Verandering gaat vaak in kleine stapjes, het vergt grote inspanning om met iedereen in gesprek te komen en coalities te kunnen smeden. Vaak kost het tijd, veel tijd.

Vraag het maar aan Corina Hordijk, die als museumdirecteur van Kaap Skil jaren ploeterde om de fantastische vondsten als de jurk uit een onderzees rijksmonument gelegaliseerd te krijgen, en vervolgens - naar wens van de Texelse duikers - terug naar Texel. Dat deed ze gelukkig niet alleen, dat deed ze dankzij goede mensen bij de provincie, een burgemeester met uitstekende contacten in Den Haag en met heel veel doorzettingsvermogen, de eindstreep in zicht houdend. Tegenover haar bureau had Corina een plaatje opgeplakt van de maanlanding: one small step for man, one giant leap for mankind. Aan dat kleine stapje op de maan gingen ontelbare stappen vooraf, in vergaderzaaltjes, tijdens wandelingen, door ingewikkelde berekeningen, door mensen die elkaar leerden vertrouwen en dingen gunnen. Dat geldt voor elk ingewikkeld proces.

De afgelopen jaren filmde ik hoe, na het succes van de terugkeer van de jurk op Texel, de ontwikkelingen rond de scheepswrakken nabij Texel verder gingen. Niet meer het spannende verhaal van de Texelse duikers en het kleine museum die even de wereld naar hun hand wisten te zetten, maar een taaier proces, over hoe Nederland nu om kan gaan met al die schitterende vondsten en hoe ook lokale duikers hier een rol in kunnen spelen. Hoe je in een wereld met tal van crises toch ook aandacht kan vragen voor scheepswrakken en al die verhalen die daarin verborgen liggen. Een minder sexy verhaal dan ik mocht vertellen in de eerdere tv-serie wellicht, maar wel een mooi kijkje in de achterkant van hoe Nederland echt werkt. Ik reisde vaak af naar de Tweede Kamer, en maakte debatten mee waarin je grote oprechte inspanningen zag van partijen om iets te maken van de wereld. Weg van het lompe populisme en het videootjes maken voor de achterban, maar echte pogingen om via meerderheden iets voor elkaar te krijgen.Mijn hoofdpersoon - Sandra Beckerman van de SP, wist samen met Mohamed Mohandis van Groenlinks-PvdA en Harmen Krul van het CDA stap voor stap, beetje bij beetje, de geesten rijp te maken voor duurzame aandacht voor de scheepswrakken in de Waddenzee. In een keer zou het nooit gelukt zijn, zegt Sandra.

In dezelfde weken dat ik er rondliep liet politiek zich ook van de andere kant zien. Door democratische instellingen in twijfel te trekken, door voorbij te willen gaan aan rechters en verdragen, door een niet-bestaande groep als Antifa terroristisch te verklaren - misschien wel het zwaarste instrument dat een parlement bezit, maar zo lichtvaardig ingezet.

Het contrast is enorm. Politiek die verdeeldheid zaait, of beleid maakt waarvan iedereen al weet dat de rechter het niet staande kan houden, versus politiek die zoekt naar langetermijnoplossingen en mogelijke coalities daarvoor. Soms veel te langzaam naar ieders zin, maar beleid maken is vooruit kijken. “Politici denken aan de volgende verkiezingen, staatslieden aan de volgende generatie,” zei generaal buiten-dienst Van Uhm al eens in een beroemde toespraak. Die uitspraak zouden kiezers in het stemhokje in hun achterhoofd moeten houden.

Arnold van Bruggen
PvdA Pro Texel