Werelderfgoedstatus Waddenzee verder onder druk

De Waddenzee loopt het risico de werelderfgoedstatus die in 2009 door de Unesco werd toegekend te verliezen.

Nederland werd afgelopen week tijdens een internationale bijeenkomst van het Werelderfgoed Comité van de Verenigde Naties in Parijs voor het derde jaar op rij gewaarschuwd. Knelpunt is nieuwe gaswinning onder de Waddenzee die het kabinet wil toestaan bij het Friese Ternaard. 

Alarmerend

De Waddenvereniging trok de afgelopen dagen in de landelijke media op meerdere plekken aan de bel om de situatie rond de Waddenzee en de werelderfgoedstatus onder de aandacht te brengen. Volgens de vereniging zou het een aanzienlijk verlies zijn als de Waddenzee daadwerkelijk wordt geschrapt van de werelderfgoedlijst. “Niet alleen voor het kwetsbare natuurgebied zelf, maar ook voor bewoners en ondernemers die bewust kiezen voor deze omgeving vanwege de internationale status en bescherming.”

Lees ook

Werelderfgoedstatus Waddenzee onder druk

 

Het staat het kabinet vrij om te bepalen of de nieuwe gaswinning wel of niet doorgaat; de erfgoedstatus heeft in die zin geen juridisch beperkend karakter. Als het doorgaat, kan de Unesco bepalen dat de Waddenzee niet meer voldoet aan de voorwaarden voor een werelderfgoed en de status schrappen. De Unesco gaf in 2021 al een keer aan dat de winning van gas en olie niet verenigbaar is met de status van het werelderfgoed.

Verlies status

Het is in het verleden vaker voorgekomen dat bijzondere gebieden de werelderfgoedstatus verloren. Dat was onder meer het geval bij een uniek landschap van Dresden waarvan volgens de Unesco het unieke karakter teveel werd aangetast door de bouw van een brug. Volgens de Waddenvereniging is het te hopen dat wordt ingezien wat er op het spel staat. “De Waddenzee is een van de laatste grote, natuurlijke getijdengebieden ter wereld. Die verantwoordelijkheid mogen we niet licht opvatten. We hopen dat Nederland dat ook inziet.”

Aan de toekenning van de werelderfgoedstatus in 2009 ging een jarenlang proces vooraf waarbij onder de gemeenteraden van de Waddeneilanden hun akkoord moesten geven. De toenmalig minister van Landbouw (Cees Veerman) kwam destijds nog naar het eiland om te benadrukken dat de status geen juridische consequenties had, maar moest worden gezien als een predikaat en erkenning van het bijzondere karakter van het Waddengebied.