“Fijne” kinderen

Na een korte onderbreking is columnist Eva van Kempen terug van weggeweest. In haar nieuwe bijdrage moet haar iets van het hart over ouders en kinderen met schermpjes...

Als u mij zou kennen, zou u weten dat er iets is waar ik mij mateloos aan erger. Het zou mij niet dwars moeten zitten, want het gaat niet om mij. Maar toch, toch heb ik zo’n enorme drang om hier over te beginnen.

Jonge, dwarse kinderen die een telefoon voorgeschoteld krijgen op het moment dat de ouders geen zin hebben er energie in te steken. Het gebeurt vaak. Het spijt mij als u zo’n ouder bent. Als u geen energie kunt opbrengen om een ouderwets speeltje te pakken en wat aandacht te besteden aan uw zoon of dochter. 

Waarom spijt het jou? Het is toch mijn probleem wat ik met mijn kind doe? Ja, daar zeg je me wat. Dat is ook zo. Je hebt gelijk en toch ga ik me er mee bemoeien en voor vele een gevoelige snaar raken. 

Mijn grootste zorgen gaan uit naar de kinderen die later niet normaal kunnen socialiseren of zich bij de kleinste verveling al miserabel voelen. Alles omdat ze gewend zijn te vluchten. Want dat is wat er gebeurt, als een kind bij het kleinste sprankeltje slecht gedrag een filmpje van een babyeendje te zien krijgt. Vluchten, voor waarom je eigenlijk huilt. Ben je moe? Kijk anders een filmpje. Verveel je je? Ga maar achter de tablet. Inplaats van dat je jezelf ontwikkelt tot een capabele volwassene, je je eigen behoeftes weet te vervullen en je je creativiteit ontwikkelt, wil ik eigenlijk dat je incapabel bent en zal ik je blijven voeden met beeldscherm tot je brein moe is en je stil bent. Want jouw stilte, is mijn rust. Dat is dan wat je tegen je kind zegt.

Fijn, een stil kind. “Ja hoor tante Bep, ze is een fijn kind.” Maar dat fijne kind, voelt zich niet fijn. Al zou je dit nu niet merken, komt het later altijd terug. De jonge jaren. Het is de belangrijkste tijd van ieder zijn leven. “Hoe meer verbindingen er in de eerste fase van het leven worden aangelegd door ervaringen van doen, tasten en bewegen, hoe rijker de basis van het brein is waarop later kan worden voortgebouwd” Zegt een Duitse geheugenonderzoeker, Manfred Spitzer. Te veel beeldscherm, te weinig prikkels van buitenaf, té veel prikkels van het beeldscherm en weinig lezen, zal de fantasie van een kind en zelfs de taalontwikkeling beperken. Tot mijn spijt zijn dit niet de enige nadelen.

Nu is het natuurlijk aan het kind zelf of hij of zij later het leven wil beteren en er achter zal komen dat de ‘echte’ wereld veel meer te bieden heeft. Toch hoop ik dat u, als u zich aangesproken voelt, dit artikel serieus neemt. Zodat onze toekomstige kinderen, een beter zetje krijgen naar een écht fijne toekomst.