Zonder telefoon

Op de fiets bedacht ik me wat je tegenwoordig toch nog zonder telefoon zou moeten... Het is zo’n groot onderdeel van ons leven geworden in eigenlijk zo’n kleine tijd. Het was laat en eigenlijk een stomme actie van een 18-jarige, ik was namelijk onderweg naar Paal 12 vanuit Den Burg om elf uur in de avond. Ik had afgesproken met twee vriendinnen bij een strandhuisje om te “chillen”, hetgeen dat mensen van 40+ “bijkletsen” of “netwerken” noemen. Zij zouden er al zijn en ik kwam natuurlijk weer laat. Het was ook een achterlijke tijd, maar daar ben je jong voor dacht ik nog op de heenweg. Vanaf een uur of tien in de avond had ik niks meer van ze gehoord, omdat ze dus al op het strand zaten, uiteraard zonder bereik. Ik moest ouderwets op pad met een afspraak zonder te weten of we elkaar misschien toch nog mis zouden lopen. Dat deed mij beseffen dat je enorm afhankelijk bent van je telefoon. 

Het is zo’n gemak geworden om dat ding de hele tijd in je broekzak te hebben. De leeftijd van mijn zusjes heeft het zelfs standaard aan hun hand geplakt. Het is tegenwoordig bijna een vervanging van een laptop met wat je er allemaal mee kunt. 

Onderweg zag ik al dat mijn Whatsappje niet meer aankwam, dat gaf mij de kriebels, stel je voor dat ik ze net per ongeluk ben tegengekomen en we elkaar niet herkend hebben en nu beide de andere kant op fietsen. Ik schudde de gedachte van me af en ging verwoed verder. 

Het is niet dat ik niet zonder mijn telefoon zou kunnen, want ik laat hem gerust wel eens liggen en ik ben hem zelfs wel eens kwijt. Dit was anders. Hier had ik een werkende telefoon, maar kon ik mijn vriendinnen niet bereiken, omdat zij zich in de “zone” bevonden. De plek waar je echt tot rust kan komen. Geen bereik, het ruisen van de zee, zand tussen je tenen. Slechts je gedachten en jezelf. Dat is het strand van Texel, rust en tot jezelf komen. Mijn fiets had ik tegen een paal geparkeerd en ik was begonnen aan de klimtocht, de enorme heuvel op naar het strand. Natuurlijk was het pikkedonker, dat had ik mij absoluut kunnen bedenken voordat ik wegging, maar zoals ik al zei: mijn jonge brein vond dit een uitermate slim plan. 

Logisch was het strand leeg en verlaten. Ik probeer nog een keer te bellen. Maar tevergeefs. Plots begon het te stortregenen en zag ik het al niet meer zitten. Achteraf gezien was het ook best een stom plan om er in je eentje op uit te trekken terwijl je geen hand voor ogen ziet, het dreigt te gaan regenen en de wind je zowat van de fiets blaast. Eenmaal thuis kon ik er om lachen, dit was echt weer zo’n actie voor mij. Maar onderweg zat ik huilend op de fiets, omdat het nat, koud en donker was. Ik baalde als een stekker dat ik ze niet had kunnen bereiken en voelde een enorme onmacht. Je kan dus wel zeggen dat ik voor jan joker een enorme fietstocht heb gemaakt. Gelijk vroeg ik me af hoe vaak mijn ouders hun vrienden niet hadden kunnen vinden, omdat ze geen telefoon tot hun beschikking hadden. Maar goed ik denk ook niet dat ze in hun eentje op pad gingen, dus wat heb ik hiervan geleerd…