Een digitale wedergeboorte

Wouter Kuip in De Koog klimt eens in de zoveel tijd in de pen om een stukje proza op tafel te toveren. Hij doet dit te weinig, maar wanneer hij dan toch eens de moeite heeft genomen, is het weer smullen geblazen. De lezers neemt hij dit keer mee naar een ‘digitale wedergeboorte’. Een vermakelijk begin van de zondagochtend.

Een digitale wedergeboorte

Nadat ik vorige week mijn werk letterlijk en figuurlijk mee naar huis nam – sterker nog, zelfs te bed – overkwam mij een klein stukje persoonlijk leed. Nu weet ik dat de mensen met een vrije geest meteen een voorstelling voor ogen hebben van mijn mogelijke nachtelijke werkzaamheden, maar neen, dit ging oprecht over werk! Enfin, na het afsluiten van de laptop heb ik het digitale zenuwcentrum op het lage nachtkastje geplaatst en me vervolgens opgemaakt voor een nachtelijke tocht naar de andere wereld. Dat deze reis niet zonder enige obstakels is verlopen, blijkt uit het feit dat ik mogelijk met een teen het snoer heb vastgegrepen en vervolgens de hele boel uit de muur heb getrokken. Ik verdenk de opstandige allerkleinste teen aan de linkerzijde. 

Als gevolg verkoos de laptop een lager leefniveau en het verbaast mij dat door de zwaarte van de opgeslagen documenten de computer zich niet dwars door de verdieping heen heeft geboord. Een lokale nachtelijke aardbeving, terwijl meneer zich in een gelukzalige droom bezig hield met de bloemetjes en bijtjes. De volgende dag de comateuze patiënt naar de IC van een gerenommeerd bedrijf gebracht, maar het mocht helaas niet meer baten: er was geen enkel teken van leven te bespeuren. Met mijn ziel onder mijn arm heb ik een nieuw elektronisch adoptiekind uitgekozen en deze zo goed en zo kwaad als het ging de eerste levenslessen bijgebracht. 

De herinnering aan een vorig digitaal leven lag echter ook nog op tafel en, omdat ik zo slecht afscheid kan nemen van dingen, heb ik nog éénmaal liefkozend op het knopje gedrukt waar hij in zijn hoogtijdagen altijd zo lekker van ging spinnen. Wat schetst mijn verbazing? Na deze hartmassage begint er langzaam een klein beetje geluid uit te komen en ook mijn verbaasde weerspiegeling verdwijnt in een zee van herkenbaar licht. Schrik slaat me om het hart en ik moet constateren dat er iemand is omgedraaid in die ene tunnel vol met licht. Ik voel me schuldig, alsof ik te vluchtig afscheid heb genomen en tijdens de teraardebestelling nog angstige en bedolven opstartpiepjes uit de gegraven kuil hoor komen. Perplex ben ik terug naar de winkel gegaan, alwaar de verbouwereerde medewerker keek alsof hij water zag branden. 

Ik heb gepoogd om de laptop aan te bieden als onderzoeksobject voor de wetenschap, maar deze curieuze tak van sport bestaat blijkbaar nog niet. En nu ben ik de trotse maar ook vooral zeer verbaasde eigenaar van twee gezonde kinderen. Naast het feit dat ik zeer verhuld ben met dit stukje levensgeluk, voel ik me ook enigszins bezwaard; hoe nu verder? Ga ik ze allebei gebruiken? Doe ik er één weg? Ik kan niet kiezen. Als tweeling zijnde, maak ik al gauw een vergelijking met de onverwachte komst van een tweeling. Ik vraag mijn moeder, zelf ook tweeling, om raad: “Mam, wat zou jij in dit geval doen? Mag je eigenlijk wel kiezen in zo’n situatie? Heb jij eigenlijk met betrekking tot ons een favoriet kind gehad?” Vluchtig schiet haar hilarische blik weg en blijf ik achter met meer vragen dan antwoorden. 

Wouter Kuip