Een exclusieve plant voor Texel
De zwartmoeskervel wordt voor Nederland beschreven als een zeer zeldzame plant, maar is op Texel nog goed te vinden; bijvoorbeeld langs het Skillepaadje. In Nederland is Texel volgens deskundigen het enige gebied waar de zwartmoeskervel als wilde plant kan worden beschouwd.
Als verwilderde tuinplant en uitgezaaid komt zwartmoeskervel verder nog, zij het spaarzaam, voor op Pampus, in de Hollandse duinen, op Terschelling, op de Zeeuwse eilanden en langs de rivieren. De naam van de plant is afgeleid van de zwarte vruchten die ze voortbrengt.
Texel is de meest noordelijke plek waar zwartmoeskervel origineel voorkomt. De plant is vrij algemeen rond de Middellandse Zee en in Frankrijk ook nog langs de westkust. Texel wordt door botanici beschouwd als een voorpost voor de zwartmoeskervel. Een andere voorpost is gevonden in het zuiden van Engeland.
De zwartmoeskervel is beschermd, maar wordt ook wel gekweekt. Ze is een eetbare plant, waarvan de smaak op die van peterselie en selderij zou lijken. Ze werd vroeger gebruikt bij de bereiding van soepen, salades en stoofpotten. In vroeger tijden werd de plant ingezet tegen kwalen. Ze heeft een urine-afdrijvende werking en werd aangewend tegen kortademigheid, astma en winderigheid. Ook werd zwartmoeskervel voor ontsmetting van wonden benut.