Wat ik zeggen wou
Lieve Gree,
Wòt jammer nou dòt je dut niet meer meemake ken Gree. D'r staat 'n stik in de krònt over jow en je diejelekt en ien krönt later staat er in dot de ‘Tuunwal’ offisjeel opend is.
Over jow heeuwe ze 'n mooi ferhaaltje dòt jee mooi skrieve kon in ons eige taaltje. Ok dòt je boeke maakt heb.
Ien króntje later late de mense sien dòt ze d'r niks meer vòn wete. Wee skrieve toch tuunwòòl? Ik foel me eige gelukkig dòt jee zoks niet meer mee hoeft te make.
Je neefie Simon Dros, je weet wel: Tante Neeltje, uut Skil.
Naschrift:
De redactie brandt zelf liever niet de vingers aan dit vraagstuk over Tessels dialect. Maar dialectkenner en voormalig TC-redacteur Marcel Plaatsman, schrijver van onder meer het boek ‘Tessels. Taal over zee’, vonden we bereid er zijn licht over te laten schijnen:
Tessels prate, Tessels skriêve - wee magge maar wèènse, dòt mèènse dòt doên bluve. En in welleke spelling, dòt is òn ellekiên om zellef uut te make, niet? Tünwòòl, tuunwòl, tuunwal, tuinwal desnóóds, òs 't bee 'n Tesselaar in de mond komt, maakt ie der wel wòt Tessels fòn. Maar Simon Dros het fònzellef wel geliek dòt we die o-achtige a deer mééstòl wel siên late in de spelling. Òn de are kònt benne der ok die sèègge: dòt gaat 'vanzellef', dòt hoef je dus niet òn te geve. 't Leest meskien makkelijker.
En nag wòt. Òs je bove op dat gebouw nou letters neerzette wil, 'DE TUUNWAL', dòn skeelt 't toch maar. Mit òl die wiend op Tessel kon dòt strepie aars maar vortwaaie.