Randverschijnselen
Gezondheid
“Ik heb je al een tijd niet gezien”, kreeg ik laatst te horen. Dat klopt, de afgelopen maanden ben ik aan het worstelen geweest met de gezondheid. Dat begon in januari toen ik een nieuwe wondroosinfectie in mijn been kreeg. Achteraf bekeken te laat erbij geweest met antibiotica, waarna het een ziekenhuisopname in Den Helder werd en een lang herstel thuis, gevolgd door een oogoperatie eind april waarvan ik nu herstellende ben. Dat was andere koek dan het schrijven van verhalen in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen waarvoor ik begin dit jaar aan het warmlopen was.
Voor de goede orde, ik ga hier géén medisch praatje houden, die gesprekken heb ik de afgelopen maanden al genoeg gevoerd. Wat ik wel graag uit eigen ervaring deel, is hoe je vanuit actief bezig zijn ineens in een situatie komt waarin je eigenlijk alleen nog maar met je gezondheid bezig bent. Je bent er letterlijk tussenuit, de wereld wordt kleiner, je doet even niet meer mee en je bent aangewezen op hulp van anderen. Allemaal zaken waar je moeiteloos over kunt schrijven als alles goed gaat; pas als je het zelf aan den lijve meemaakt, ervaar je hoe het is.
Ik mag met het netwerk om me heen en de hulp die ik kreeg (onder meer van een ingevlogen moeder) gelukkig niet mopperen en dat doe ik ook zeker niet. Maar je ervaart hoe dan ook hoeveel zaken die vanzelfsprekend zijn opeens onverwacht regelwerk worden waarover je na moet denken ‘hoe dat nou weer aan te vliegen?’ Dat maakt ook wel bewust dat er meer mensen zijn die al dan niet tijdelijk ‘uit beeld’ zijn en worstelen met vragen waar je geen weet van hebt als alles goed gaat.
Op het werk hebben de collega’s de afgelopen tijd extra werkzaamheden op zich genomen waarvoor een diepe buiging, dat is pittig geweest. De kranten zagen er goed uit, maar het is achter de schermen voor hen soms toveren geweest om overal aan toe te komen met een kleinere bezetting dan gebruikelijk. Dat wil ik graag als eerste benadrukken. Toen kort na thuiskomst het been weer roder en dikker begon te worden, dreigde ik de moed even te verliezen, totdat aanpassing van de antibiotica tot verbetering leidde. Op dat front heb ik ook goede ervaringen opgedaan bij de huisartsen en de thuiszorg.
Nou heeft de gezondheid inmiddels vaker opgespeeld, dus ik ben inmiddels wel bezig met aanpassing van levensstijl. Ook zo’n onderwerp waar je makkelijk over schrijft, totdat de praktijk op je bord ligt. Concreet is dat onder meer een structurele aanpassing van het eetpatroon naar ‘functioneel’ om er definitief een stel kilo’s af te krijgen. In theorie staat er circa zes weken voor om in een nieuw ritme te komen en dat klopt ook wel. Gevoelsmatig duurden die zes weken uiteraard vrij lang, maar op een gegeven moment had ik de omslag wel te pakken. Bijgebleven moment is dat ik na een bezoek aan het ziekenhuis in Den Helder langs de Mac kwam bij het teruglopen naar de boot. ‘Niet investeren in de eigen ongezondheid’, was het eerste dat in me opkwam, waarna ik onbekommerd ben doorgelopen.
Inmiddels ben ik me meer aan het verdiepen in het begrip ‘Positieve Gezondheid’ van Machteld Huber, een term die op gezondheidsgebied nog wel eens op Texel aan de orde is. Ook gewoon eens voor mezelf om te zien hoe ik anders met de gezondheid kan omgaan. De eerste zinnen die meteen opvielen: ‘Zorg voor jezelf’ en ‘Ken je grenzen.’ Daar liggen wel een paar aanknopingspunten om op de been te blijven en weer gewoon mee te draaien. Dat lijkt me in ieder geval een stuk gezonder dan een “ik heb je al een tijd niet meer gezien…”
Jeroen