Anders bekeken…
Vuur van de liefde
Onlangs zongen we met de Maartenscantorij in Friesland. Bij binnenkomst trof mij de boodschap op het bord: “WOLKOM”. We werden ook heel welkom geheten, er was koffie, speculaas, een warme kerk en hartelijke woorden. ”Fijn dat jullie er zijn. Goede reis gehad?” De kaarsen waren aan. En niet onbelangrijk, beide partijen misschien wel in afwachting en wat nerveus, maar in principe verheugd. Stel nou dat we waren aangekomen in een kille kerk en ze hadden gezegd: “We weten niet of hier plaats is voor jullie, de mensen hier in het dorp maken bezwaar, misschien moeten jullie wel naar een andere plek”. Wij kwamen van Texel, maar denk je eens in dat de groep van 70 personen een lange reis achter de rug heeft, met kleine kinderen. En dat dan 400 mensen buiten staan te schreeuwen in woorden die je niet verstaat maar zeer vijandig klinken. ”Ga weg, geen plaats.”
Ze bekogelen met brandbommen het verblijf en omringende bosjes gaan in brand. Er wordt brandweerhulp ingeroepen die wordt verhinderd om de plaats te bereiken. Sterker nog, als de ME wordt ingezet en ze moeten wijken, is de aanslag geopend op de brandweerlieden zelf. De Loosdrechtse plassen zijn blijkbaar om op te varen een ware ramp. Het Gooise matras laat duidelijk te wensen over. Ik vraag me in alle ernst af of daadwerkelijk 400 mensen uit de regio dit wanstaltige gedrag hebben vertoond of dat er iets georganiseerds speelt. En dat laatste zou eigenlijk nog veel erger zijn.
Als ik aan tafel zit bij een toekomstig echtpaar voor een gesprek treft mij de ontmoetingsplek. Ze zitten bij de brandweer. Zij is docent economie en hij elektrotechnicus en beiden roetsjen ze als de pieper gaat in het pak naar de wagen en staan ze klaar om de vlammen te doven. Het vuur neer te slaan. Mensen en dieren in veiligheid brengen, eerste hulp, zuurstof geven en troost bieden. Een mooi echtpaar dat mij een kijkje geeft in hun hart. ”Zij is voor mij het vuur dat brandt, iedere dag nog steeds de ware”. Mooie zinnen die me ontroeren, want ze hebben ook het nodige meegemaakt. In de hoek staat een soort memobord met letters. ”Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen”. “Geloof je daarin?” vraag ik aan de toekomstige bruid en ze knikt. ”Ja dat bord gaat met me mee, al jaren. De wind om iets positiefs maken van negatieve effecten” ,zegt ze na een poosje stilte. De wind die waait over Nederland, over Texel. Ik ben stil. Mag het zo zijn. Goede Pinksterdagen.
Erna