Randverschijnselen
Familietoernooi
Alweer voor de drieëndertigste keer streden voetballende Texelse families op Hemelvaartsdag in het Familietoernooi om de prijzen en de spreekwoordelijke eeuwige roem. Een traditie? Dat mag je wel zeggen, al is er in de loop der jaren heel wat veranderd.
De eerste editie in 1990 bestond uit een onderonsje tussen drie roemruchte geslachten uit de gelederen van de Texelse Boys. Voor wie daar te jong voor is: tot de fusie in 1994 met SV Texel was de Texelse Boys een grote voetbalvereniging in Den Burg, van oorsprong rooms-katholiek, net als bijvoorbeeld de Jozefschool en café-dancing Casino.
Voetbal was in die tijd nog veruit de populairste sport en dat was goed te merken. Twee jaar later deden maar liefst tien families mee, niet per se meer gelieerd aan de Texelse Boys. Vijf families waren groot genoeg om een elftal af te vaardigen: Boogaard, Witte, Van Heerwaarden, Maas en Veeger. Met kleinere teams voetbalden op een half veld de families Van Sambeek, Legierse, Kager, De Vries en Van Beek tegen elkaar.
Zelf deed ik een keer of twintig mee. Niet met de familie Rommets, want die is echt te klein, maar het toernooireglement staat ook deelname van ‘de kouwe kant’ toe. Ik was al in de nadagen van mijn voetbalcarrière, toen Ewald Witte zich realiseerde dat ik met een nichtje van hem was getrouwd en mij selecteerde voor het team van de familie Witte.
Mijn eerste deelname was nog weinig succesvol, maar het duurde niet lang voordat we de eerste toernooizege mochten begroeten. “Meest opvallende speler was de donkere Adam, een zwager van Theo ‘Kiewes’ Witte, afkomstig uit Ghana. ‘Onze tropische verrassing’, noemden zijn teamgenoten hem liefkozend”, lees ik in het verslag dat ik zelf schreef voor de krant van 6 mei 2008.
Voetballen doe je om te winnen, maar tijdens het Familietoernooi zijn voetballers van diverse pluimage actief. Sommigen trekken alleen op Hemelvaartsdag hun voetbalschoenen nog aan, al snel deden de eerste vrouwen mee en ook de gemiddelde leeftijd ging steeds verder omlaag. Organisatoren Gerard Veeger en Hans van Heerwaarden gingen met het begrip ‘familie’ soepel om en vonden het geen probleem als teams één of twee gastspelers opstelden.
Meer nog dan de overwinningen herinner ik me de sfeer, die helemaal paste bij een reünie. Toeschouwers zijn net zo belangrijk als de voetballers zelf. Mijn schoonvader kwam zelden of nooit op een voetbalveld, maar bij het Familietoernooi was hij erbij en genoot hij met volle teugen van de ontmoetingen met (verre) familieleden, vrienden en bekenden die hij in de rest van het jaar niet zag.
Een gouden formule, zou je zeggen, maar de afgelopen jaren nam de animo langzaam maar gestaag af. In een poging de intieme sfeer vast te houden, verhuisde het Familietoernooi in 2013 naar het veel kleinere ZDH-terrein. Maar in 2016 slaagden alleen de families Witte, Boogaard en Van Heerwaarden er nog in een elftal samen te stellen.
Om het tij te keren besloot de organisatie daarom drie jaar geleden een toernooi voor zeventallen te organiseren. Daardoor kon ook de familie De Ruyter een team inschrijven en deed vorig jaar de familie Bakker eveneens (eenmalig?) mee.
De editie van vorige week was een geslaagde, met spannende wedstrijden en veel gezelligheid, ook buiten de lijnen. Met bovendien een persoonlijk succesje, want ik genoot de eer de familie Witte naar de toernooizege te coachen. Maar het zou leuk zijn als er de komende jaren weer wat meer teams meedoen, want dit evenement met z’n glorieuze verleden verdient een nog veel mooiere toekomst.
Joop