Anders bekeken...
Moederdag
Zondag kreeg ik mooie, getekende en geschilderde harten van de kleindochters. We zaten bij Catharinahoeve aan een grote tafel te genieten van koffie en thee met taart. Een week te vroeg, maar niet minder gezellig. Harten maken de kleinkinderen ook wel met hun handjes en dat is een leuk gebaar. Ze zijn er vlug en met recht 'handig' in. Mooi als ze zo bewust hun liefde tonen.
Een paar weken geleden stonden we in een flinke rij voor een condoleance. Op de grote tafel stond een prachtig hart, in mooie kleuren waren er diverse bloemen in gestoken en gerangschikt. Ik stond ernaar te kijken en kon niet nalaten mijn bewondering uit te spreken. "Die hebben wij zelf gemaakt”, reageerden Melanie en Carla, kleindochters van oma Dide. “Ach, dat had oma prachtig gevonden”, was mijn reactie. In gedachten zag ik haar staan tussen allerlei groen, waar we met een groep vrouwen stukjes van maakten. Handige, snelle vingers, die er plezier in hadden iets moois te creëren.
Een maand geleden reden we naar Oldebroek. De oma van schoondochter Marjolein was overleden. Een geweldige lieve vrouw, een soort van madre familias, met een grote schare kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Henk maakte een kist en Marjolein vertelde dat ze als kleindochters graag die mooie kist wilden dragen. Opa was door de kleinzonen gedragen en zo was het idee ontstaan. “Wat een mooi gebaar, een mooi idee”, reageerde ik. Maar in Oldebroek zou dat de allereerste keer zijn. Er waren wat mitsen en maren. De kleindochters hielden echter voet bij stuk en zo kwam oma binnen en werd ze naar haar plek naast opa gebracht op het kerkhof. Het ontroerde me dat de vrouw die zoveel had gedragen juist door deze mooie meiden, de nieuwe generatie in het licht werd gezet.
Op 5 mei 2009 werd mijn eigen moeder en oma begraven, het is al weer jaren geleden, maar toch voelt het vaak als de dag van gisteren. Ze was de zesde in de rij, net als ik, maar na haar kwamen er nog vijf. Aangenomen werd dat de handen meewerkten in het grote gezin. Een groot hart, dat klopte voor allemaal. Daar heeft de oorlog daadwerkelijk zijn stempel in de mooie jeugdjaren gezet. Haar verloofde ondergedoken en naar Duitsland te werk gesteld. Voor altijd krassen in het tafelblad...
Op een van de tekeningen zijn er allemaal zwarte streepjes over het hart gemaakt. "Wat betekenen de streepjes, Suuz?”, vraag ik aan de blonde paardenstaart die van de speelzolder komt rennen. "Soms regent het, oma. Net als vandaag, dat zie je toch..?” Ik knik en moet mijn ontroering wegslikken. De nieuwe generatie die ons gaat dragen.. Sterke meiden, bij wie het hart op de goede plaats zit.
Erna