"We waren jong toen we trouwden"
Het echtpaar kreeg samen drie kinderen: zoon Jan-Aris en dochters Karin en Martine. Karin en Jan-Aris wonen op Texel, Martine kwam vanuit de Franse Pyreneeën naar het eiland om het jubileum mee te vieren. Inmiddels zijn er zes kleinkinderen en twee achterkleinkinderen. “En de derde is op komst,” zegt Jozien trots. “Dus het wordt een steeds grotere club.”
Jozien was nog maar zestien toen ze Aad voor het eerst zag. Dat was tijdens een feest in een schuur bij Den Hoorn. “Ik was daar met vriendinnen," herinnert ze zich. “We waren nog piepjong. En ik zie daar een jongen lopen, met een arm om iemand heen. Ik vroeg aan een vriendin: wie is dat? Nou, dat is Aad Eelman, zei ze."
Knappe jongen
Op dat moment schonk ze er niet veel aandacht aan. Maar later kwamen ze elkaar opnieuw tegen.
“Toen dacht ik: wat is dat eigenlijk een aardige jongen. Een knappe jongen, met een prachtige bos haar. Het klikte gewoon.”
Met oud en nieuw spraken ze af om samen een drankje te drinken. “Ik een wijntje met bessen, Aad een borreltje.” Van het één kwam het ander. Ze zagen elkaar steeds vaker, bijvoorbeeld bij uitvoeringen en feesten op het eiland.
Een knappe jongen, met een prachtige bos haar
Skarrel
Bijzondere anekdote die dateert uit hun verkeringstijd. Jozien: “Het was 1959 en we hadden skarrel. We liepen armpje om naar mijn ouders in Oudeschild. Het was midden in de winter en er lagen hopen sneeuw. Ineens stopte er een auto met daarin een vriendin van mij. ‘Wil je meerijden Jozien?” En zo stapte ze in. “Aad gaf me een hand, niet eens een zoen. Maar hij zei wel ‘tot ziens’.” Aad bleef alleen achter: “Ik liep met hangende pootjes naar huis.”
Veel hulp
Hun liefde leed er niet onder, in 1961 trouwde het jonge stel. Eerst woonden ze nog een half jaar bij de ouders van Aad in huis. “We waren jong toen we trouwden,” zegt Jozien. “Maar we kregen veel hulp. Aad zijn vader had meubels en van alle kanten werd er geholpen. Zo kwamen we aan een ingericht huisje.”
Het eerste huis dat ze betrokken, staat er nog steeds. “Naast de oude ULO in Den Burg,” vertelt Jozien. “Aad heeft het toen zelf nog geschilderd.”
Vervoersbedrijf
Ze verhuisden naar de Schilderweg (‘De Keet’), waar de kinderen opgroeiden. Aad werkte jarenlang in het vervoer en had een eigen bedrijf. “In 1970 zijn we voor onszelf begonnen,” vertelt hij. “Het was druk werk. Kalveren laden, vee vervoeren, schapenwol, stro, hooi, bollen… van alles.”
Veel ritten gingen naar het abattoir in Alkmaar of Hoorn. “In die tijd veranderde er veel in de landbouw,” vertelt Aad. “Boeren gingen van schapen naar koeien. Stallen werden groter, van tien naar dertig koeien. De schapen verdwenen en er kwamen koeien voor terug. Voor ons vervoer pakte dat eigenlijk wel goed uit.”
Rossen naar de boot
“Het was altijd rossen naar de boot.” Soms wachtten ze zelfs op hem. “Mijn schoonvader Klaas Schagen (Joziens vader) was kapitein bij de TESO. Als hij mijn vrachtauto in de verte zag, dan liet hij de boot nog even wachten. Dat kon toen nog. Ik kon vaak op het nippertje mee.”
Later stapte Aad over naar het NIOZ. “Tot 1993 heb ik daar met veel plezier gewerkt. In het transport en als magazijnmeester.”
Zelden ruzie
Het was een druk leven, met werk en een gezin. Toch verliep het huwelijk opvallend rustig. Jozien: “Jan-Aris zei laatst nog: ik weet dat jullie weinig ruzie hebben gehad.”
Nu zijn Aad en Jozien respectievelijk bijna 88 en 84 jaar oud. Stilzitten is er niet bij. Twintig jaar reden ze op vakantie met hun camper naar de verste uithoeken. In Schotland belandden ze zelfs bij de Highland Games, toen ook bezocht door Koningin Elizabeth. "Dat was een hele belevenis."
Op de fiets
Ook op Texel gaan ze er graag op uit. "'s Middags lopen we vaak een stukje richting De Dennen. En als het mooi weer is, pakken we de fiets. Aad fietst met mooi weer zo nog veertig kilometer. Zo houden we alles nog een beetje aan de gang. Anders wordt het stoffig.”
Ze wonen prachtig in een hofje aan de Bernhardlaan. Maandag stond burgemeester Mark Pol met een grote bos bloemen voor de deur. Best bijzonder, net als hun 65-jarig huwelijk. Jozien: “Dat vinden wij zelf ook wel uniek. Maar het is eigenlijk gewoon zo gegroeid.”
Gerard Timmerman
