"Mijn moeder heeft hier gewerkt"
“Zondag 15 mei opening van de nieuwe Lunchroom Bosch en Duin bij den Fonteinsnol. Minzaam aanbevelend”, meldde deze krant in 1927.
“Geheel naar de eischen des tijds ingericht en niet minder dan zestien kamers bevattende. Het zomerverblijf ‘Bosch en Duin’ geheeten, is wel zeer gunstig gelegen en zal het aan logeergasten niet ontbreken."
Het pension werd aanvankelijk beheerd door eigenaars Lap en Buis, in 1928 ging het geheel over in handen van Buis. De Bakkenweg was nog een zandpad, De Dennen waren niet lang daarvoor aangeplant. De serre op de foto linksboven ontbrak toen nog. Een oude ansichtkaart toont mensen op het terras, hun fietsen gestald voor het pension. Het toerisme stond nog in de kinderschoenen.
Nieuwe vleugel
Na de familie Buis kwam het hotel in handen van Joop Vroom. In 1960 meldde deze krant de opening van de nieuwe vleugel aan het hotel. “Burgemeester De Koning opent een der mooiste bedrijven op het eiland”, stond boven het artikel. “Het is een bedrijf geworden dat alleszins tot de modernste op het eiland moet worden gerekend. Het oude en nieuwe gedeelte zijn tot één harmonisch geheel geworden.”
In 1968 nam de familie Hopster het bedrijf over. Onder hun leiding bleef het een hotel met restaurant, compleet met speelkelder voor de kinderen – een plek waar veel Texelaars hun eerste vakantiebaantje hadden. Het appartementenhotel groeide, een luchtfoto toont ook een minigolfbaan en een zwembad. Eerst buiten, later overdekt.
Geen goudzoekers
In 1997 kochten Rob en Lieke Koenen uit Monnickendam het horeca- en recreatieve deel van Bos en Duin van Christinea Teunen. “Geen goudzoekers die snel rijk willen worden, maar nuchtere Noord-Hollanders die naar het eiland zijn gekomen om een degelijke zaak op te bouwen met toekomstperspectief”, schreef de krant.
Geen woord teveel gezegd, Rob en Lieke zijn er bijna dertig jaar later nog steeds bijna dagelijks te vinden.
Na de overname werd er vrijwel onafgebroken verbouwd en vernieuwd. Het restaurant kreeg meerdere metamorfoses. Er werd geïnvesteerd in kwaliteit en uitstraling, zonder het karakter van het oude gebouw te verliezen. “Je ziet dat het een ouder pand is”, zegt Rob, “maar we hebben kosten noch moeite gespaard om het zo mooi mogelijk te maken.”
Een van de grootste projecten was de nieuwbouw, inmiddels alweer zo’n twintig jaar geleden gerealiseerd. Het oude zwembad was verouderd en werd weinig gebruikt. Samen met andere betrokkenen ontwikkelde Rob plannen voor vernieuwing. Dat proces duurde acht jaar en vergde intensief overleg met de Vereniging van Eigenaren en de gemeente. Uiteindelijk kwam er overeenstemming met een aantal eigenaren uit het hoofdgebouw en kon de uitbreiding worden gerealiseerd. De afgelopen vijftien jaar is er, mede in samenwerking met de VvE, steeds verder en progressief ontwikkeld.
Maar het verleden leeft nog steeds. Nog geregeld hoort de huidige familie verhalen van eilanders: “Mijn moeder heeft hier gewerkt,” of: “Ik stond vroeger achter die balie.” Onlangs kregen ze een oude foto toegestuurd van een mevrouw die destijds bij de receptie werkte.
Lieke: “We hebben veel trouwe gasten. Veel bezoekers komen hier al decennia. Sommigen namen vroeger hun kinderen mee, die nu op hun beurt met hun eigen gezin terugkeren." Een dikke map met oude foto’s illustreren de herinneringen. Die verbondenheid met het bedrijf en Texel maakt indruk op de familie Koenen.
Tegenwoordig staat de volgende generatie aan het roer. Zoon Robin runt samen met zijn echtgenote Marlies restaurant BOSQ, dat een eigentijdse invulling geeft aan de culinaire traditie van het huis. Schoondochter Melinda werkt in het restaurant als sommelier en helpt in de receptie. Zoon Jorrit is verantwoordelijk voor de verhuur en het beheer van de appartementen en houdt zich bezig met commerciële activiteiten rondom de verhuur. Met hun eigen ideeën en eisen zorgen zij ervoor dat het bedrijf blijft vernieuwen. “Je moet blijven ontwikkelen”, vinden zij. een visie die naadloos aansluit bij het werk van hun ouders in de afgelopen dertig jaar.
Rob en Lieke zijn inmiddels met pensioen – en vierden vorige week hun vijftigjarig huwelijk – maar echt loslaten doen ze niet. Rob, redelijk hersteld van een ernstig ongeval, is nog dagelijks op het terrein te vinden en Lieke werkt nog zeker dertig uur per week, vooral administratief en regelmatig bij de receptie.
Verbonden met het bedrijf en trots op hun kinderen. “Het is een echt familiebedrijf”, zeggen ze. In de geschiedenis, in de verhalen en in de mensen die blijven terugkomen naar Bos en Duin. De krant is eigenlijk een jaar te vroeg, volgend jaar bestaat Bos en Duin honderd jaar. Dan maar weer om een bakkie.
Nieuwe foto
Bij de speurtocht naar een nieuwe foto kwam een oudje tevoorschijn. De koetsier op de bok, paarden, een rijtuig, passagiers en gebouwen op de achtergrond. Wat is hier aan de hand en waar gebeurt dit? Verhalen rondom deze foto en deze plek kunnen tot woensdagmiddag 12:00 uur per e-mail worden gestuurd naar redactie@texelsecourant.nl, graag onder vermelding van de naam en woonplaats van de afzender en de rubrieknaam. Een briefje in de bus van het Polderhuis aan de Vismarkt in Den Burg kan natuurlijk ook.
