Randverschijnselen
Met z'n tweeën
Wij waren zaterdag echt uit. Nou en, zie ik de lezer denken. En dat begrijp ik. Voor Marlieke en mij is dat echter een zeldzaamheidje. Met twee jonge kinderen en de familie niet op het eiland, komt het er niet zo vaak van. Maar deze zaterdag hadden wij oppas. Ga je dan chique uit eten? We keken elkaar aan. "Zullen we 'gewoon' naar De Balcken gaan?" Wetende dat je altijd bekenden tegenkomt, juist als je eindelijk een keer zonder kinderen uit eten bent. Maar ook wetende dat je in een ongedwongen setting bent, op een plek waar het eten goed is, er altijd wat te kijken is en waar - last but not least - een goed glas wijn of bier gegarandeerd is. Ik vraag me af of ik er ooit iets anders heb besteld dan de lamspootjes. De Balcken is vertrouwd en daarom heb je juist meer tijd voor elkaar. We hadden allebei goed ons best gedaan om er niet totaal uitgeput uit te zien en waren hier voortreffelijk in geslaagd, al zeg ik het zelf.
We zaten op tijd en het was borreltijd. De Bosmaatjes vulden de hoek bij de bar aan de serrekant, zoals ze dat altijd doen op dit tijdstip, en aan de bar zaten verschillende bekende koppen. Regelmatig werden onze gesprekken onderbroken omdat we iemand begroetten die voorbij kwam lopen. Heerlijk. Achter ons zat een groepje met jonge kinderen. Ze hadden een worsteling die ons niet vreemd was. Het overkomt je wanneer je met jonge kinderen gaat eten allemaal wel eens. Maar wij hadden nu geen kinderen. Waar ik me in het pre-ouderschap geërgerd zou hebben aan een huilend kind, had ik nu vooral met ze te doen. Maar er was nog iets: ik genoot. Een sadistisch genieten nam de overhand. Dat de juf en ik wel rustig konden eten, zonder dat een van ons een rondje met een kind moest wandelen, een luier moest verschonen of achter een kind aan het hollen was wat zich door het restaurant rommelde. Gesprekken werden eens niet onderbroken en ook was het eten niet koud voor je er aan toe kwam. Af en toe spiekte Marlieke even op de telefoon. Geen enkel appje. De oppas had alles volledig onder controle, niet tot onze verbazing overigens. Maar dat het rustig bleef op de telefoon, maakte het weg zijn nog relaxter. Je zit toch minder prettig, wanneer je weet dat je oppas in de loopgraven is beland.
Hoeveel ik ook van Hanne en Jip houd, het is ook heel belangrijk om tijd door te brengen met Marlieke alleen. Wat Google-werk uit de losse pols leert dat zo'n 85 procent van de stellen in een relatiecrisis belandt in het eerste jaar nadat het eerste kind is geboren. De redenen zullen alle jonge ouders herkennen. Te weinig slaap, hormonen, korte lontjes, een veranderende dynamiek en alle andere veranderingen die plaatsvinden binnen het gezin. Bovendien is er geen tijd meer voor elkaar. Van een relatiecrisis was hier gelukkig geen sprake, maar het was heus niet altijd een roze wolk. Juist op zo'n avond met z'n tweeën, waarbij de helft van de gesprekken toch over de kinderen gaat, kom je erachter dat je allebei vindt dat we het eigenlijk niet zo slecht doen en dat we trots zijn op elkaar.
We kwamen er ook achter dat we nog altijd lol kunnen hebben om precies dezelfde dingen en zijn het erover eens dat we vaker samen uit eten moeten.
Job