Anders bekeken
Steigerung
Februari, de sprokkelmaand, wordt in huize Drijver heel sportief beleefd. We doen veel aan sport, maar zijn nu bankzitters, flinke reserves, een hapje en een drankje erbij. Het gaat woedend hard, we zitten op het puntje.
Slalomskiën, langlauf, bobsleeën, een Nederlands echtpaar dat ons verrast op kunstschaatsen. Een skischans waar ik boven flink hoogtevrees van zou krijgen. De shorttrack waar de ijzers geslepen worden. De Hollandse equipe sprokkelt aardig wat medailles bij elkaar. De handen gaan in de lucht voor Xandra Velzeboer en Jens van ’t Wout, geweldig en ook enerverend hoe alles gebeurt met hoge snelheid, chaos, crashpartijen en wat al niet meer.
De ijsvloer, een primeur voor Milaan, is geen Waalenburg: zo glad als een spiegel, zonder eendenpoep, met uitschieters van de Italiaanse mamma Lollobrigida. Een uitzinnig thuispubliek. Met groene nagels overtreft ze vloggigant Jutta. Er wordt wel wat gal op de baan gespuugd. Als Joep zijn gouden plak niet waar kan maken door een onfortuinlijke kruising met Lian Ziwen, is hij meer dan kwaad.
Kjeld, die in het OKT werd voorbijgereden door Tim Prins en meer kans zou hebben, is nergens. Jordan Stolz is de machtige man, de jonge god die zelfs onze sympathieke snelle Jenning de Boo de baas is.
Vreugde als de Friese Matties op het toneel verschijnt. Het dweilorkest denk ik er bij. Heerenveense schaatsvreugde met Jorrit Bergsma. Hij knokt voor wat hij waard is, rijdt een monsterrit en straalt op het podium met zijn bronzen plak.
Femke pakt het goud: kwaliteit, beheersing, souplesse, vriendelijkheid, ze heeft alles in huis.
Als ze achter Jenning de Boo traint in de Steigerung, schaatst ze vlekkeloos mee. Wie staat op plaats 1? Wie wint? De ploegen strijden en zijn elkaars concurrenten. Bosker loopt boos weg als hij niet mag starten.
Het is bijna politiek. Landelijk wordt daar op dit moment een plaatje gecreëerd; niet iedereen is geschikt, dat blijkt al heel gauw. Jammer genoeg. Eilandelijk wordt er ook campagne gevoerd, lijsten verschijnen met humor en kennis. Er is gelukkig geen OKT. De kandidaten zijn bij elkaar gesprokkeld.
Als ik een wandeling maak tussen de tuunwallen, stuit ik op het bankje van Nel Eelman: “Verbinding en geduld leiden tot het gezamenlijke doel.”
Het had mooi geweest als de TP, de team pursuit, dat voor ogen had gehouden op de Olympische Spelen. Op het gladde ijs van de politiek gaan mijn gedachten nu uit naar de moeder van het CDA. Mijn kundige en vriendelijke zwager staat daar nu op de lijst. Het zou zomaar kunnen dat hij een flinke Steigerung maakt. We gaan het zien. Spannend.
Erna