De Eilandadvocaat is energiek
Op Texel houden we ervan om alles zelf te doen. We bouwen en verbouwen, we ontdekken en verbeteren. Als iets niet werkt, kijken we eerst of het met een beetje gezond verstand tóch kan. Behalve als het over energie gaat. Dan blijkt ineens dat gezond verstand aan regels is gebonden.
Een boer met een dak vol zonnepanelen merkt dat hij de opgewekte stroom niet boetevrij mag terugleveren. Een ondernemer die wil uitbreiden krijgt te horen dat er geen capaciteit is. En wie een huis bouwt, ontdekt dat de stroomkabel al bezet is en komt op een wachtlijst. Dat voelt wat vreemd op een eiland waar de wind nooit pauze neemt en de zon overuren draait. Iedereen kan te horen krijgen dat het stroomnet vol is en dus moet wachten. De energietransitie wordt uitgelegd in schema’s, prognoses en meerjarenplannen. We moeten nog tien jaar wachten op een extra wadkabel. Maar voor wie gewoon nu een electra-aansluiting nodig heeft, is het vooral praktisch: doet ’ie het, of doet ’ie het niet?
“Capaciteitsprobleem,” heet het dan. Een technisch woord voor iets dat eigenlijk heel menselijk is: de werkelijkheid is sneller dan de planning. Dat is niet iemand zijn of haar schuld. Het netwerk is nu eenmaal gebouwd in een tijd waarin we minder stroom terugleverden en meer energie verbruikten dan opwekten. Dat is inmiddels wel anders en zitten we met een probleem. Misschien zit daar ook de oplossing: iets minder denken in grenzen van gisteren en iets meer in mogelijkheden van morgen. Waarom voeren we die discussie niet eenvoudiger? Wat kan er wel en waar zit ruimte? En hoe zorgen we ervoor dat niet ieder initiatief strandt in goede bedoelingen?
Texel is groot geworden met praktische oplossingen. Niet door alles groter te maken, maar door het passend te maken. Door vanuit de gemeenschap problemen aan te pakken. De energietransitie hoeft op Texel geen zekering te zijn die telkens doorslaat, maar kan ook een schakelaar zijn. Als we ’m tenminste durven omzetten.
Vincent van der Velde
De Eilandadvocaat