Vertrek van Texel is geen vaarwel
"We wilden absoluut niet van Texel weg. Maar deze kans konden we niet laten schieten. Texel is perfect, we hebben hier alle dagen met plezier gewoond."
Zo mijmert Greet Swabedissen een dag voor haar verhuizing naar Drenthe. Bijna 25 jaar woonde de kunstenares op Texel, maar inmiddels heeft ze de boot al voor de laatste keer als bewoner van Texel verlaten. "Ik ben zo oud dat ik ben vergeten hóe oud", lacht ze zonder haar ware leeftijd te vertellen. Ze is nog kwiek, maar merkt wel dat de jaren gaan tellen en dat geldt ook voor haar man. "We kregen het aanbod van mijn kleindochter om bij haar in de tuin te komen wonen. Toen dat zaadje werd geplant, moesten we dingen heel goed regelen. Alles moet goed, officieel geregeld worden. Je wilt ook niet dat er gedoe in de familie van komt wanneer je er ooit zelf niet meer bent. Maar hoeveel mensen worden door hun kleindochter gevraagd om bij ze te komen wonen. We gaan van een warm bad naar een warm bad, hoezeer we Texel ook gaan missen."
Greet kwam hier 24 jaar geleden toen ze voor de gemeente aan het werk ging als re-integratieconsulente. In die tijd begon ze al met schilderen en na haar prepensioen ("Ja, dat bestond toen nog", voegt ze er vrolijk aan toe) werd het schilderen veel meer dan een leuke hobby. Ze nam les en oefende en oefende. In de jaren die volgden veranderde haar stijl. "Aan het begin was ik echt een priegelaar. Het moest zo realistisch mogelijk en eigenlijk was het nooit af. Nu schilder ik met paletmes en olieverf. Hoewel ik nog steeds graag priegel, is het een andere manier van werken", vertelt Greet tijdens een afspraak in de meubelmakerij van Johan Tromp aan de Schilderweg. "Ik zat hiernaast in de Kunstboet, toen Johan me vroeg of ik zijn werkplaats niet wat kon opvrolijken, zoals dat gaat op Texel. Zo ben ik hier terechtgekomen en we zijn goed bevriend geraakt met Johan en Corrie."
De inspiratie voor het schilderen kwam eigenlijk vanzelf. "Het licht op Texel is anders dan op andere plaatsen. Ik heb veel Texelse taferelen vastgelegd: De Slufter, de zee, meeuwen, maar ook wilde bloemen en boeten." Een blik door de showroom bevestigt haar lezing. Het werk is ondanks het paletmes accuraat, zonder dat het op een foto lijkt. Het heeft een eigen warme, kleurrijke stijl. De hand van de kunstenares is duidelijk zichtbaar."
Weinig verwachtingen
Toen ze naar Texel kwamen, hadden ze weinig verwachtingen. Ze had op Ameland gewerkt, maar van Texel wist ze weinig. "We hadden toen al een boot en woonden daar tijdelijk op. Die lag in de passantenhaven, want we waren niet ingeschreven op Texel. We wilden graag in de verenigingshaven, want daar lagen de Texelse ondernemers. Daarmee wilde ik vanuit mijn werk graag in contact zijn. Zodoende heb ik contact gezocht met Jook Nauta en het werd vrij snel geregeld. Dat is precies hoe wij Texel hebben ervaren. We hadden al snel veel vrienden en mensen maakten ons graag wegwijs. Texelaars hebben een groot sociaal gevoel."
Geen vaarwel
Hoewel de van oorsprong Groningse uitkijkt naar de nieuwe plek in Drenthe, was ze niet klaar op Texel. "Ik stond nog midden in het sociale leven. Tot voor kort zat ik nog in het bestuur van Kunstenaarsvereniging ZOUT. Ik exposeer bij boerencamping De Vrije Vogel en hier bij Johan en door mijn werk in het verleden en mijn exposities nu, ken ik gewoon heel veel mensen. Het vertrek is ook zeker geen vaarwel. De expositie bij de Vrije Vogel gaat door en Johan wil ook dat ik blijf."
