Randverschijnselen
Dry January
Interessantdoenerij. Dat vind ik van Dry January. Mensen die het hele jaar de ene fles wijn na de andere wegtikken, laten de wereld eens even goed zien dat ze ook zonder kunnen. Dat doen ze niet voor zichzelf, dan liepen ze er niet zo mee te koop namelijk. Dan kun je het ook in willekeurig andere maand doen. Het is zodat jij bij ieder etentje of iedere borrel kunt vertellen hoe lekker je bezig bent. Ondertussen sterf je een beetje van binnen, omdat je ontzettend veel zin hebt in dat glaasje rode wijn.
In de basis is met het idee natuurlijk niets mis. Het zou namelijk niet uit moeten maken of je drinkt of niet. Op een gegeven moment besloot ik bijvoorbeeld niet meer te drinken na een raadsvergadering. Niet om interessant te doen, maar omdat ik de dag erop gewoon moest werken en één of geen is dan geen grote stap. Toch kreeg ik de eerste paar keer van verschillende mensen de vraag of ik misschien ziek was geweest. Want er moet natuurlijk wel een goede reden zijn om niet te drinken. Texel heeft een enorme drank-is-de-standaard-cultuur. Nu snap ik in mijn geval de verbazing verder wel. Ik hou van een goed glas en ik zit zelden aan een frisje in de horeca.
Ik snap de interessantdoenerij van Dry January ook wel. Ik werd er door mijn collega Souwie nog even op gewezen tijdens onze lunchwandeling. "Jij zet al je hardlooprondjes in je story. Dat vind ik wel vergelijkbaar, een zeer grijs gebied." DAT WEET IK OOK WEL SOUWIE! Laat me nu gewoon even zeiken op anderen. We zoeken allemaal bevestiging. Als ik dan met pijn en moeite een rondje van tien kilometer heb gelopen in een prima tempo, vind ik het leuk om te delen, naarstig op zoek naar digitaal applaus. Ik heb dan de stille hoop dat ze niet allemaal weten dat er ook mannen en vrouwen van boven de zeventig zijn die sneller rennen. En dan heb ik het niet over een beetje sneller. Best pijnlijk sneller.
Hypocriete verontwaardiging is helemaal prima. Ik ken weinig niet-hypocriete mensen, die ondertussen net zo goed integer zijn. In een appgroep waarin ik zit, werd gisteren gesproken over een definitieve overstap naar Signal: WhatsApp voor elitaire mensen. Je gaat daarop zodat je kunt laten zien hoe begaan je bent met de wereld en je privacy. De meeste mensen blijven echter wel op WhatsApp, omdat de meeste mensen daar nu eenmaal al zijn. Ook wordt geen afscheid genomen van Facebook en/of Instagram. Of vertrek, of doe niet zo interessant, denk ik dan. Ik hoef niet naar Signal als iedereen toch ook gezellig op WhatsApp zit. Nog een plek waar mensen me lastig kunnen vallen. Liever niet. Dus zolang deze mensen gezellig op de app zitten, verhuis ik nog niet mee.
Mensen doen graag interessant en ik maak mij daar net zo schuldig aan. Denk jij dat jij die ene bent, die zich hier niet aan bezondigt? Vraag het eerst eens in je omgeving, want dan ben je in select gezelschap. Wil je een zelftest doen en ben je niet zo pseudo-intellectueel dat je vanwege META van Instagram af bent gegaan? Zoek eens naar Awkward Flyer. Van de bevestiging zoekende hardloper, tot aan padelspeler (erg accuraat samengevat), de fietser van middelbare leeftijd en de activist. Hij houdt ons allen een spiegel voor. In insta-column op topniveau wat mij betreft.
Job