"Dit nemen ze me toch niet meer af"
"We zeiden het thuis al tegen elkaar toen we zagen dat Eric binnenkwam: het komt nou wel erg dichtbij", lacht Nathan Wattimena uit Den Burg. Dat Eric Besseling hém als zijn opvolger zou aanwijzen, daar hielden Nathan en zijn vriendin Martine van Heerwaarden dus al ernstig rekening mee. "Hij heeft de lat wel hoog gelegd door zo liefdevol over zijn vrouw te spreken, daar ging het dit weekend natuurlijk wel over, op de verjaardag van mijn oudste zoon. Nou kan ik niet achterblijven."
Gelukkig gaat bij Nathan de liefde voor Martine hand in hand met die voor Texel, dus dat onderwerp komt vanzelf wel aan bod in gesprek met deze geboren en getogen Groninger. "Ja, ik ben een echte 'Stadjer'. Dat ik ooit op Texel zou gaan wonen, dat had ik niet verwacht. Toen ik Martine leerde kennen, zijn we eerst samen in Scheveningen gaan wonen. Wel aan zee, maar toch wat anders. Ik was altijd echt de stad gewend. Groningen, Den Haag, Rotterdam. En dan nu Texel."
Huisje
Dat kwam uiteindelijk door zijn moeder, dus tóch begint dit verhaal in Groningen. "Mijn ouders zijn Rob en Lia Wattimena. Die achternaam, die is Moluks, dus mijn roots liggen nog net wat verder weg. Wel op een eiland ja, misschien dat het er dus toch al in zat... Mijn vader Rob werkt als glaszetter en timmerman en ik ben in zijn voetsporen getreden. Dat werk deed ik dus ook al toen Martine en ik nog in Scheveningen woonden."
In Scheveningen wonen beviel goed. De nabijheid van de zee lag Nathan wel, hij is een enthousiast surfer en dan is Scheveningen toch een betere plek om te wonen dan Groningen. "Toen ik in Groningen woonde, ging ik ervoor naar Ameland, of naar de Kop van Noord-Holland. Nu kon het gewoon dichtbij huis."
Toen kwam er een kleintje en als vanzelf de wens om wat groter te wonen. Dat bleek in Scheveningen niet zo makkelijk te gaan. Ze gingen wel kijken, maar werden overboden en nog eens overboden, de huizenmarkt in de Randstad omschrijft Nathan dan ook als een 'gekkenhuis'. En toen ineens dat telefoontje: "Mijn moeder belde, ze had iets op Texel gezien. Een klein huisje in de Molenstraat in Den Burg. Is dat niets voor jullie, vroeg ze zich af. We zijn gaan kijken en waren meteen verliefd."
We gingen kijken en toen waren we meteen verliefd
Schapenboeten
Niet dat Nathan nou meteen zonder twijfel was. Een stadsmens als hij, op een eiland, hij moest het nog maar zien. "Ik ben hier wel meteen aan het werk gegaan, kon wat opdrachten uitvoeren. En zo kwam ik al heel gauw aan een netwerk op Texel. Ik kan de deur niet uitlopen of ze groeten me al, zoals dat hier gaat. Een praatje bij de supermarkt, bekenden op de boot - al gauw merkte ik dat ik dat gemoedelijke juist heel leuk vond."
De Texelaars ervaart Nathan als vriendelijk. Dat kleine, 'ons kent ons', is voor hem een grote charme van het eiland. Maar uiteraard ook de rust, de natuur en de nabijheid van de zee.
Werken doet hij als zzp'er: schilderen, timmeren, kitten, glaszetten. En ook op dat punt lijkt zijn inburgering wel afgerond: "Samen met Eric renoveren we schapenboeten, in opdracht van Stichting Dorpsherstel. Ja, dat kan natuurlijk écht alleen op Texel. En kitten is er dan niet bij, we werken met mortel. En met spijkers. Alles volgens de oude methode. Ik vind het echt verbazend hoe ontzettend stevig die constructies nog altijd zijn, die boeten zijn écht oud. Ik stuurde eens een foto naar mijn broer, die ook timmerman is en in Groningen veel herstelwerk uitvoert na aardbevingsschade. Hij vroeg me meteen om detailfoto's, want zo goed zie je het niet vaak. Heel leuk om te doen. Als ik daar dan mee bezig ben, op het open land in de frisse wind en met de paarden in mijn nek, dan denk ik wel: dit pakken ze me toch niet meer af."
Buiten
De buitenlucht trekt Nathan sowieso. Mede daarom is hij ook dit werk gaan doen. In zijn vrije tijd is hij ook niet zo van het binnenzitten. Met zoons Juda (6) en Iseah (3) is hij graag buiten in de weer, op de skatebaan bijvoorbeeld, of in de Texelse natuur. "Die jongens zijn echte 'wild childs', je kan het zo gek niet bedenken of ze willen mee. Samen ontdekken, heerlijk. Ook voor hen is het eiland natuurlijk een pracht. Juda gaat intussen ook naar de vrijeschool hier in Den Burg."
De passie voor surfen trekt het gezin naar het strand. "We hebben een strandhuisje bij paal 17. De jongens spelen al lekker op de plek van de Surfschool. En ik hou van de golven, van het 'stocked' zijn, zoals Eric dat vorige week al uitlegde in de krant. Ik heb het surfen ooit op vakantie in Frankrijk leren kennen en sindsdien ben ik eraan verslaafd."
Reuring
Met het toerisme heeft Nathan niet zo'n probleem, dat hoort er nou eenmaal bij, vindt hij. "Nu, in de rustige tijd, vind ik het ook wel prettig dat het even stil is. Maar op een gegeven moment ga ik toch de reuring weer missen. Over een paar weken is de voorjaarsvakantie en daar kijk ik eigenlijk juist wel naar uit. Natuurlijk heeft iedereen wel eens een ergernis, maar het toerisme zorgt er wel voor dat we het hier goed hebben, dat er veel kan op Texel. Het is druk, nou, ik zeg dan: het is gezellig druk!"
Boulderhal
Als de Texelse Courant hem vraagt of hij als gewezen stadsmens nog iets mist op Texel, blijkt dat reuze mee te vallen. In de avonden is het soms wel een beetje zoeken naar een activiteit. Het meeste vindt toch overdag plaats, wat prima is voor wie hier vakantie viert, maar als werkende veertiger met jonge kinderen heeft hij dan zijn handen toch al wel vol.
Een boulderhal, dat zou ook nog wel leuk zijn, want hij klimt graag. Ook met Juda. Maar daarvoor even over met de boot is ook niet heel erg.
"Ik heb het laatst nog gezegd, tegen Martine: als het straks echt goedkomt met dat nieuwe skatepark waar ze mee bezig zijn, nou, dan heb ik hier eigenlijk alles. Dan hoeven we nooit meer te verhuizen."
Opvolger
Als zijn opvolger kiest Nathan een bekende ondernemer op Texel: Marianne Langeveld van Boutique Hotel Texel. "Mijn vriendin werkt daar sinds kort en daardoor zien we nu van dichtbij hoe bijzonder het is wat zij doet. Ze durft echt wat nieuws te proberen. Heel inspirerend."