Tessels skriêve
Deuze week kenne we wel deur mit 't ferhaal fòn ELEO, die dus eigelijk geweun Oele hiêtte, op Tessel niet gebore wòs maar der weunde òn de Kòsdurrep, en die in de jare twintig en dòrtig wel meer op sien Tessels skreef. Dòt wòs goêd Tessels, skreef de krònt er doe over, maar of we dòt nou nag zó fiende - dòt is der dus 't interessònte fòn: is 't oud, of is 't meskien 'fout'? In 'n mengelmoes fòn Nederlòòns en Tessels komt Eleo over lòndferhuzers te praat:
Teun van Kril
Jullie herinnert je tog wel, dat er jaren geleden zoo'n manie bestond, om naar Argentinië te verhuze'. Daar ging alles vanzelf, daar werd je slapende riek. Zoo was de algemeene gedachte over dat wonderland, waar bovendien alles even mooi was en 't klimaat lekker zonnig. Toch waren er van 't durp nog maar weinigen, die er zin in hadden, met hutje en mutje overzee te trekken, al waren ze hier dan ook straatarm. Piet van de smid was de eenige, die het erop gewaagd had, en warempel, die ging het voor den wiend. 'k Weet nog goed, wat een opschudding dat was, toen die op een goeien dag in een glazen wagen van de haven naar hier kwam gereje': Bij den smid hadde' ze vier feest en ieder kwam naar Piet te kieke'. Hij was puur veranderd, breeder en voller geworden en bruunverbrand. Hij rammelde met geldstukken in z'n broekzak en sneed op, of ie de burgemeester zelf was, maar een boel van die verhalen jokte-n-ie groot. "In Argentinië!" snoof Piet, "loope' ze allemaal met pistole' en een menschenleven beteekent niemendal. Laatst liep ik te wandelen op de plaza met een deftige sinjorita. Kom een Spanjool tegen. Die knipoogt naar de dame. 'k Zeg: Diabolo per bacco, en trek m'n revolver. Hij ook. Pang! twee schoten, de Spanjool ligt dood op de plaza. 'k Roep een mannetje van de gemeentereiniging en laat 't lijk opvege'. Doodeenvoudig."
(...) Piet maakte ze nog meer op hurt en weldra wazze' we zoover, dat er vier groote gezinnen en een stuk of zes jongkerels naar Argentinië zouwe' vertrekken. Teun van Kril was 't er ook bij, hoewel hij al over de vuuftig was. Dat gaf een drukte, stel je voor! Er was geen mensch in 't durp of hij zat van ver of nabij in de permentasie van de Argentijnen, zoodat ze doorloopend 't middelpunt van de belangstelling wazze', en overal angekeken as bizondere wezens, Dat alleen was al voldoende om ze brooddronken te maken, dus waar dat idee er nog bij kwam, dat ze overzee zouwe' varen, en 't an de voorbereidselen toe was, leefden ze kepleet in een roes. D'r boeltje' verkochten ze voor een appel en een ei, de helft gaven ze in sentimenteele buien weg, de andere helft werd aan rondjes verdaan, en 'voor ze eenig benul hadden van wat ze gingen ondernemen, brak de groote dag an.
Door familie en buren werden ze op boerenwagens naar de haven gebracht. 'k Zie ze nog voor me, al is 't haast twintig jaar terug. Met 'r rooie, bezweete koppen zatte' ze alsmaar opgewonden te brullen en te joelen van: ”We gaan naar de Argentien, Daar hoeve we niet te werke", tot d'r lui' stemmen rauw en schor klonken van heeschheid. Dat ze zo blied wazze', geloof ik eigenlijk niet. Maar och, je ken as groote vent zijnde, toch niet gaan zitten peeuwe' en dan moet je de prop in je keel wel wegschreeuwen. Ja, ja, dat was een kwaje dag voor die meegingen én voor de thuusbluvers.
Al heel gauw kwamen de jammerklachten los. Ze moesten anpakken as nooit tevoren. Allemaal zwaar en vermoeiend werk, het klimaat was ook heel anders dan hier en ze hadden heimwee. Tevens vielen de verdiensten erg tegen. En na een maand of drie kwam er een brief van Teun, of we ze asjeblieft wouwe' helpen om weer terug te komme' naar t durp. Zej wazze' allegaar even verlangend naar. 't eiland en hij zelf was mager gewonden van onwennigheid en ellende. Ze terug hale', ken je begriepe! De heeren waren 't er roerend over, eens, dat ze dat stel hongerlijders voor geen geld van de wereld opnieuw tot last van de gemeente wouwe' hebben. De armenkas had er in jaren niet zoo goed voorgezete'. Dus dat ging over en langzamerhand werden de berichten wat minder talrijk en zwaarmoedig en eindelijk schaarsch. 't Scheen wel wat beter te gaan dan in 't begin, maar ouwe Teun van Kril kon niet aarden. Die piekerde altoos maar over 't eiland en spaarde haast 't brood uit z'n mond, om zoo gauw mógelijk 't geld voor de thuusreis bijeen te schrape.
Follegende week de terugkeer fòn Teun, die aars lóópt òs ie foor óge hòd.