Anders bekeken
Kroon op haar werk
We begonnen allemaal in 90. Vaak wat zenuwachtig. Leren zwemmen is niet zomaar iets. Uitkleden in een groot hok, bibberen in je badpak en zwembroek. Je best gaan doen voor een diploma! Dat eerste diploma geeft misschien wel het drijfvermogen voor de rest van je leven. Met een plankje voor je uit door het water en als je durfde dat hoofd even onder water.
“Blazen maar”, riep ze dan, en knikte enthousiast als je het goed deed. Er waren nog geen vleugeltjes, welnee, zíj gaf je vleugels, moedigde je aan en als de eerste slagen werden gemaakt mocht je naar 1.10. Dan werd het serieus, want dat was in het grote bad. Sommigen moesten op de tenen naar de grond reiken. Er werd dan overdwars gezwommen, 15 meter, en het in het water springen werd geoefend. Geen potlood- maar de reddingsprong. De ellebogen en knieën naar buiten, dan bleef je altijd boven water. Op je rug. "Buik omhoog", riep ze dan. En ze deed het voor op de kant.
Een actievere zwembadjuf heb ik niet gekend. Ze was de stabiele factor. Een vrouw die vertrouwen gaf. Ik kon al zwemmen door Van Amstel en zijn vrouw, maar had diep ontzag voor haar. Ze was er altijd, mooi blond haar, grote ogen en een lieve lach. Ze kende iedereen. Ook op de zwemclub droeg ze een steentje, zeg maar een steen bij in het water. Ze zwom soms ook zelf mee, en dan keek je even. Een mooie rustige borstcrawl. De verbinding van de leiding, de vrijwilligers, maar zeker ook van de zwemleden, van ons, was bijzonder. We sliepen in tenten op de speelweide, zwommen marathons, en deden aan waterpolo. Een prachtige tijd.
We zijn even collega’s geweest, niet in het water, nee ze was later ook trouwambtenaar: BABS. En dat deed ze na haar Molenkoog-bestaan met net zo veel liefde. Ze maakte ook wel rijmen voor de echtparen, om een mooie persoonlijke noot toe te voegen. Veel mensen hebben bij haar dat mooie papier, die akte ondertekend, het jawoord gegeven. De kus gegeven als echtpaar, verbonden in de echt. "Hoera", wordt er dan geroepen, net als naast het zwembad als de kinderen hun diploma kregen uitgereikt.
Dat het leven niet altijd ja terug zegt, heeft ze aan den lijve ondervonden. Ernstig ziek worden, strijden met man en kinderen, dat is een klus. Weer terugkomen in een rolstoel, en evengoed nog proberen er iets van te maken. Met de handbike zwaaiend langs ons huis. Weer vloed langs de Vloedlijn.
Ria, je was een koningskind, 6 januari, je kwam met een missie, die heb je volbracht. Namens heel Tessel, alle zwemmers, heel veel dank, een diepe buiging… Je maakte de overtocht in de Driekoningennacht.
Erna