Randverschijnselen
Galantofielen
Sinds onze VID (Very Important Duck) ‘Brillie’ een persoonlijk hersteltraject ondergaat in de vogelopvang van Ecomare is de wereldwijde toestroom van vogelaars naar ons eiland opgedroogd. Dat geeft rust. Met ook de kerst- en nieuwjaarsdrukte achter de rug, hebben we het eiland weer even voor onszelf.
Zou je denken… Maar juich niet te vroeg. Want ik voorzie dat er op zeer korte termijn weer een nieuwe bezoekersstroom naar Texel op gang gaat komen. Een groep die ik met het jaar zie toenemen en die zich met de blik naar beneden gericht tot in de verste uithoeken van het eiland begeeft: de galantofielen.
Niet schrikken, ze lijden niet aan een besmettelijke ziekte en het zijn ook geen lieden met een obsessie voor de galante medemens (m/v), waarmee Texel zo rijk bedeeld is. Nee, het zijn mensen die in de ban zijn van de Galanthus nivalis, oftewel het sneeuwklokje.
Dat die tijd weer aanbreekt, zag ik het eerst aan het gezicht van Nieteke Roeper, toen ze mij glunderend achter het stuur in haar auto door Spang tegemoet reed. Nieteke, schrijver van het boek ‘Sneeuwklokjes op Texel’ en vorig jaar eregast op het vermaarde Engelse sneeuwklokjesfestival ‘Shaftesbury Snowdrops’, is voor mij de ‘opper-galantofiel’.
Toen ik de vastberaden blik in Nietekes ogen zag ik, dacht ik: die is onderweg om ergens een pas ontdekt perk met rijk bloeiende sneeuwklokjes in kaart te brengen. Als geen ander weet zij die te vinden. Ze gidst in het vroege voorjaar haar mede-galantofielen over het eiland, om met hen in afgelegen bosjes en tuinen sneeuwklokjes te bekijken.
Dat de sneeuwklokjes-invasie op uitbreken staat, zag ik deze week ook met eigen ogen. Al fietsend ontwaarde ik in een perkje langs de weg een eenzaam sneeuwklokje dat net zijn hagelwitte bloempje boven de grond uitstak. De eerste lentebode. En als er één schaap over de dam is…
Ergens snap ik die galantofielen wel. Sneeuwklokjes spreken tot de verbeelding. Ze worden bezongen, staan symbool voor onder meer hoop, troost en dapperheid, zijn een inspiratiebron voor kunstenaars, schrijvers en dichters en wat al niet meer.
Texel staat bij kenners bekend als sneeuwklokjeseiland. Ze komen hier dan wel niet van nature voor, maar groeien hier al zo’n anderhalve eeuw. Niemand minder dan Dokter Wagemaker, huisarts en oprichter van TESO, was een van de pioniers, al liet hij de teelt van sneeuwklokjes over aan zijn koetsier Klaas Uitgeest, wiens nazaten nog steeds bollen telen.
Texelaars die na de Tweede Wereldoorlog wat wilden bijverdienen, reden diep Frankrijk in, waar ze aan de oevers van de Loire groeien. Deze avontuurlijke ‘sneeuwklokkenexpedities’ leverden niet alleen een rijke oogst op, maar ook prachtige verhalen.
Al lang geschiedenis, maar wie de komende tijd in De Dennen goed rondkijkt, ziet wellicht nog de erfenis van deze bijzondere cultuurgeschiedenis. Maar pas op, voor je het weet word je ook een galantofiel.
Gerard
Naschrift:
Mijn stukje over mijn ‘waterglijbaanincident' en de nasleep enkele weken geleden leverde veel reacties op en ook tips over hoe je zo snel mogelijk naar beneden kunt glijden, zoals met je zwembroek naar beneden en op je blote billen. Zover ben ik nog niet, maar gelukkig ben ik wel weer goed hersteld.