@TXL
Ik heb in tijden niet zo hard gelachen als vorige week, met dank aan de talrijke filmpjes van mensen die omkieperden in de sneeuw. Althans, tot mijn fiets en ik zelf de grond wisten te vinden. Het was afzichtelijk. Het was al donker en ik fietste op de Thijsselaan toen mijn fiets- niet eens in een bocht - plotseling weggleed. Aanvankelijk kwam ik als een kat op mijn pootjes terecht, maar het was er zo spekglad dat ik daarna toch op mijn rug kukelde. Thans komt de weerzin om mijn verhaal te hervatten op gang. Zoals men doet, probeerde ik namelijk weer op te krabbelen, maar na een spartelpartij belandde ik wéér plat op de Thijsselaan, dit keer op mijn voorzijde. Zoals ik al zei: afzichtelijk.
De opluchting die ik ervoer toen ik om me heen keek om te bevestigen dat niemand me had gezien is natuurlijk niets meer waard nu ik mijn tuimeling verkondig. Ik heb weliswaar overwogen om het nooit iemand te vertellen om mijn nonchalance enigszins in stand te houden. Echter toen ik radeloos was wat betreft het onderwerp van mijn column. besefte ik dat ik geen keus had.
Met pijn in het hart deel ik dan ook dat mijn fiets en ik de ochtend erop niet zonder valpartij op school zijn aangekomen. Binnensmonds vloekend en in razernij ontstoken liep ik de rest van de route met de fiets aan de hand en de ziel onder de arm. Drie keer vallen binnen 24 uur… Als dit me een halve eeuw later was overkomen had ik dus drie nieuwe heupen nodig gehad.
Afgezien van deze tegenslagen bracht het vriezen ook veel moois met zich mee. Gestrande ov-passagiers, bevroren ruitenwisservloeistof en lege schappen dankzij complicaties met leveringen. Die sneeuw heeft inderdaad echt een betoverend effect!
Anna Dros