Anders bekeken
Code Rood
Vorige week had manlief de auto gepakt, dus ik toog met muts, sjaal en handschoenen aan op de fiets om de laatste dingen voor de vakantie te doen. Eerst over de weg, maar al gauw zag ik dat de fietspaden goed begaanbaar waren. Een blauwe lucht en ja, frisse wind... Wat wil je?
In Den Burg lag her en der nog de nodige sneeuw. Ik fietste het parkeerterrein en de oprit naar de Aldi op. Een flinke schuiver. Afstappen geblazen. Met de tas vol pakjes drinken, krentenbollen, chocolademelk en speculaasjes schuifel ik weer terug om de fiets te beladen.
Uit mijn ooghoek zie ik wat roods bewegen. Een rode muts met grote bontrand en een rode jas beweegt over de ijzeren balustrade. In haar hand een grote bus zout. Ik moet lachen:" Ben jij het Alide?"
"Ja, dat zie je toch!" Met met flinke zwaaibewegingen strooit ze het hele weggetje naar boven onder het zout.
"Wat goed van je!"
"Ja anders gaan hier ongelukken gebeuren", spreekt ze met haar mooie accent. We dalen af met beladen fietsen en hebben nog een leuk gesprek.
Ik moet er aan terugdenken als we hier in Winterberg zijn. Het zou bijna zijn uitgesteld. Er werden zulke erbarmelijke omstandigheden voorspeld, dat ik begon te twijfelen. De treinen en bussen reden niet meer. We konden beter thuisblijven.
Manlief redeneerde echter andersom. "Morgen gaat het vriezen en dan wordt het glad. Dat is veel gevaarlijker. In Duitsland zal het wel gaan, daar zijn ze er op ingesteld."
Nogal een statement vond ik tegenover het KNMI, maar er zat iets in. Ik pakte voor de zekerheid een fles water, waxinelichtjes en twee rode dekens die altijd bij de bank liggen. Je kunt maar voorbereid zijn, dacht ik. Ook de ijsramenbreker deed ik onder mijn stoel.
Ik sliep slecht, zag allerlei taferelen in mijn dromen. Het lijkt wel of je meer apen en beren gaat zien als je ouder wordt... Vooruit Ernie, sprak ik mezelf toe.
De reis ging verbazend vlot. Arnhem. Oberhausen. In Duitsland werd er zelfs gas gegeven. We reden door een witte wereld. Bergen sneeuw in Winterberg. We moesten stoppen voor de treinovergang. "Kijk nou", zei ik. "De treinen rijden hier."
Eenmaal in het huisje was ik opgelucht. Alles uitgepakt en eten gekookt. Pakte ik de rode dekentjes en deed de waxinelichtjes aan. "Wat heb jij nou?", sprak manlief.
"We hebben code rood vanavond", sprak ik met een knipoog. En schonk voor ons allebei een biertje in. Proost, Alide...
Erna