Vinder eerste kievitsei
Vinder eerste kievitsei
"Als ze met strootjes beginnen te gooien, dan moet er wel een nest zijn." Cees Dijker wist als geen ander hoe hij aan het gedrag van kieviten kon zien waar ze broedden. Talloze keren vond hij het eerste kievitsei. "Tot volgend jaar!", schreef de krant.
Begin maart was het niet de vraag óf maar wanneer Cees Dijker belde dat hij een kievitsei had gevonden. "Ben ik de eerste?", vroeg hij meer voor de vorm. Want veel concurrentie had hij de laatste jaren niet meer. Talloze keren vond hij het eerste kievitsei, niet alleen op Texel, ook in Noord-Holland. Hij kreeg er ooit zelfs een wisseltrofee voor.
De laatste jaren vond hij het nest in De Eendracht, het gebied waar hij als kind nog eieren had gezocht om zo een zakcentje te verdienen. Dat kon aardig oplopen. “Het wemelde van de kieviten”, vertelde hij.
Cees Dijker wist precies waar hij op moest letten. Als oud-vogelwachter bij Natuurmonumenten, een baan die hij van zijn vader had overgenomen, maakte hij er een sport van om het eerste kievitsei te vinden.
Hij teelde ook bloembollen, was visser en jager. Hij vond vogels leuk, maar kon ze net zo makkelijk uit de lucht schieten. “Dat is het leven”, zei hij daarover. Voor de Wildbeheereenheid ving hij onder meer verwilderde katten op het eiland. Hij kende als geen ander de paadjes waarover ze liepen in de duinen en hoe hij ze in de kooi moest lokken. Hij kende ook goed het onderscheid tussen een verwilderde kat en een huiskat.
Hij woonde tot op hoge leeftijd in z'n huis aan de Stuifweg. Het was nog door zijn opa gebouwd, hij was er zelf geboren en had er zijn kinderen grootgebracht. Sinds het overlijden van zijn echtgenote woonde hij alleen. Z'n schuur ernaast had de tand des tijds niet doorstaan en was in elkaar gestort.
Cees had het aantal kieviten in zijn leven flink zien achteruit gaan. In 2022 vertelde hij onderweg naar het gevonden nest in De Eendracht: "Op het veld waar ik gisteren liep, waren vroeger wel honderd nesten te vinden. Nu nog ongeveer vijf. Er zijn hier ook veel rovers zoals kraaien, katten, de kiekendief en de buizerd. En ratten", wijst hij op de vele gaten in de slootkant.
Als hij na de foto het ei weer had teruggelegd en verzuchtte dat hij het als eierenzoeker na dat jaar waarschijnlijk wel voor gezien hield, geloofden de fotografen er niets van. "Tot volgend jaar, Cees!” En inderdaad. Het jaar erop én in 2024 vond hij wéér het eerste kievitsei. Voor het laatst.
In september dat jaar werd hij getroffen door een hersenbloeding en raakte naar het Verpleeghuis. Aanvankelijk krabbelde hij weer op, maar uiteindelijk verzwakte hij en overleed.
Cees Dijker overleed op donderdag 8 januari. Hij werd 85 jaar.