Anders bekeken
Driekoningen
Mijn hoop was al een beetje verdwenen, iedereen kreeg sneeuw, maar Texel leek wel buiten de boot te vallen. Leuke filmpjes kregen we van de kinderen en kleinkinderen van de overkant. Op sleetjes de heuvels afglijden, grote sneeuwpoppen maken, sneeuwballengevechten houden en heel veel pret. Maar gisteren was ook hier toch een witte wereld.
Ik sprong uit bed en liep met de honden door een krakend helder witte wereld. Het geluid is anders als het gesneeuwd heeft, onder mijn laarzen knerpte het wat. Ik probeerde of het glad was, maar dat viel mee. Geen auto te bekennen. Margot met de hond en in de verte een boer met zijn trekker. Bij de Kaap begon de zon te schijnen en werd het wachten op sneeuw beloond.
Ergens op moeten wachten is eigenlijk niet erg, het maakt de belevenis soms nog mooier, fijner en lekkerder. Zondagmorgen stonden we te wachten op oliebollen bij de kerk. We hadden een mooie dienst en begroetten elkaar in het nieuwe jaar. Ik zag dat ik gebeld was en belde terug. “Waar bent u?”, vroeg ik. “Ik sta buiten“, zei ik. ”Ik ook“, sprak hij. De bakker stond bij een kerk, maar bij de verkeerde. Kan gebeuren, geen probleem, de oliebollen smaakten nog lekkerder dan gehoopt. Volgens mij waren ze net gebakken en de witte poedersuiker lag als een laagje sneeuw zorgzaam eroverheen gestrooid.
Na de wandeling bij de Kaap keek ik in de krant. Hoogwater om half tien. Ja dan kriebelt het. Het is vast de laatste Nieuwjaarsduik geweest van het eiland, maar dat maakt me eigenlijk niet uit. Ik trok mijn badpak aan… De trap naar beneden op Dijkmanshuizen was nog helemaal onbegaan. Alle elementen kwamen samen. Zon, zee, hoog water, windstil weer en de sneeuw als slagroom op de taart. Ik heb mijn zwembril afgelaten en me gewoon laten zakken, de muts nog op. Genieten. De koning te rijk.
Texel is een bijzonder eiland en de Waddenkant is nog meer bijzonder. We zijn bevoorrecht, maar zien het niet altijd. Dat is jammer, eigenlijk doen we dan onszelf tekort. Dominee Evert sprak in zijn Nieuwjaarswens uit dat we eigenlijk een offer moeten brengen. Niet in de vorm van veel geld, maar in de vorm van iets van onszelf geven. En ik moest denken aan de Oudejaarsconference. Peter P. bracht ons vanaf Mars eigenlijk dezelfde boodschap. Kijk dichtbij, luister en geef actief, vooral iets van jezelf. Omdat je blij bent dat te geven en niet meteen hoeft te ontvangen. Dat gebeurt misschien wel als je wacht..
Vandaag is het Driekoningen en ja, ze brachten uit alle continenten wat kostbaars. Maar het allerkostbaarste op kraambezoek is misschien wel liefde, zorg en geduld. Dan volgt de beloning, de sneeuw vanzelf…
Erna