"Dorp dichter bij elkaar brengen"
Ze verruilde een baan aan de universiteit voor werk op de kinderboerderij van haar ouders en brengt naast haar vele vrijwilligerswerk inmiddels al bijna twintig jaar pakketjes rond. De overeenkomst: "Je moet doen waar je blij van wordt."
Elke ochtend, vijf dagen in de week, neemt Isabella Schutte de eerste boot, om bij het depot van transportbedrijf GLS in Alkmaar de pakketten op te halen die ze die dag bij winkels en particulieren op Texel moet bezorgen. In de wintermaanden is ze halverwege de middag meestal wel klaar, maar in de rest van het jaar duren haar werkdagen een paar uur langer. En nu het depot in Alkmaar dicht gaat en ze haar vracht in Amsterdam moet ophalen, zal 's avonds doorwerken eerder regel dan uitzondering worden.
Toch maakt Isabella graag tijd vrij voor vrijwilligerswerk. Ze rolde er ooit bij toeval in, als overblijfmoeder en hulp bij de schoolreisjes van haar kinderen Xander en Michel. Maar inmiddels doet ze het uit overtuiging. Samen met dorpsgenoten Veronica van Beek en Anja de Ridder en haar moeder Tineke Schutte zette ze de jeugdclub van De Koog op, ze haalt oud papier op en is marktmeester bij de kofferbakmarkten. "Een dorp wordt er sterker van als je dingen samen doet. Ik vind het belangrijk dat mensen hun verantwoordelijkheid nemen. Veel mensen hebben helemaal niet in de gaten hoe belangrijk vrijwilligers zijn. Jammer. Het wordt allemaal al zo hard en egoïstisch. Bovendien krijg je er een hoop voor terug. Dan rijd ik door De Koog om pakketten te bezorgen en roept een kind plotseling hard over straat: 'Wanneer is er weer jeugdclub?' Dat is prachtig!"
Jeugdclub
Ze begeleidt de jeugdclub nog altijd, nu al zo'n dertien jaar. "We doen vooral dingen die de kinderen op school net niet doen: timmeren, zagen. Ze vinden dat stoer en worden er echt super enthousiast van. Ook koken we soms voor oudere mensen. De achterliggende gedachte is dat je mensen zo met elkaar verbindt. Kinderen krijgen respect voor ouderen, ouderen ontdekken dat de jeugd niet slecht is of alleen maar zit te gamen. Je moet elkaar leren kennen. Op die manier breng je een dorp dichter bij elkaar."
Samen met dorpsgenoten Cor en Karin de Boer begeleidde ze ook jarenlang een jeugdteam van SV De Koog. Ondanks haar drukke werk, stond ze twee keer per week op het trainingsveld en op zaterdag bij wedstrijden langs de lijn. "Ik heb zelf gevoetbald, maar er verder geen verstand van. Maar ik heb me geabonneerd op een tijdschrift om oefenstof te verzamelen. In die zin waren we serieus. Maar het belangrijkste was plezier met elkaar te hebben. Dat is wel eens moeilijk als je alles verliest. En met zoveel verschillende jongens en meiden was er ook wel eens wat. Daar praat je dan over, om het op te lossen. Maar meestal was het feest. Een keer hadden we met 4-2 verloren en zaten we zingend in de kleedkamer. De tegenstander begreep er niks van. Wij wel, we hadden twee keer gescoord! We zijn met z'n allen naar McDonald's gegaan om het te vieren. Ook waren we een keer in Newcastle in Engeland. We hebben een wedstrijd bezocht en zelf ook gevoetbald. De tegenstander hadden we gezegd dat ze niet te sterk mochten zijn, omdat wij echt slecht waren. Dat konden die Engelsen niet geloven, een team uit Nederland kón gewoon niet slecht zijn. Daardoor kregen we heel veel doelpunten tegen, maar we hadden de grootste lol. Ik zat in die tijd niet zo lekker in mijn vel, maar juist door dat soort dingen ging het weer beter."
Ik vertel mijn kinderen dat ze moeten doen wat ze willen, maar niet vrijblijvend
Isabella groeide op in het Groningse Belllingwolde. Toen haar ouders Jan en Tineke in 1991 naar Texel verhuisden om bij Den Hoorn de kinderboerderij met midgetgolfbaan De Parel over te nemen, ging ze aanvankelijk niet mee. Ze trok bij haar oma in, maakte de middelbare school af en begon in Groningen een studie aan de laboratoriumschool. Wel kwam ze in de vakantie naar het eiland. "Lekker stappen. Het geld dat ik overdag bij mijn ouders verdiende, bracht ik 's avonds naar de Question. Ik sliep met vriendinnen in een caravan achter De Parel, zodat we niemand stoorden als we 's nachts thuiskwamen."
Ook in Groningen had Isabella het naar haar zin. Ze deed zes jaar over haar studie en leerde de hele stad kennen. "Lang leve de lol, ik heb echt een heel leuke tijd gehad." Na haar stage aan de universiteit, kreeg ze er een baan aangeboden, maar besloot ze naar Texel te verhuizen. "Ik ben niet zo'n stadsmens. Bovendien had ik op Texel Robert leren kennen. Ik ging bij mijn ouders werken. In de bediening en de keuken."
Doen wat je leuk lijkt
Een hele verandering, niet erg in lijn met haar opleiding. Zelf vindt ze dat minder bijzonder. "Ik houd van nieuwe dingen. Mijn instelling is: doe wat je leuk lijkt en waar je energie van krijgt. Dat is belangrijker dan veel geld verdienen. Bovendien houd je het dan langer vol. Ik vertel mijn kinderen dat ze moeten doen wat ze zelf graag willen. Maar niet vrijblijvend. Als je ergens voor kiest, dan moet je er voor gaan. Als je te snel opgeeft, weet je nooit wat het had kunnen worden. Mijn ervaring: als je hard werkt en het lukt, dan ben je daar aan het eind van de dag meestal heel blij om."
Op Texel had ze diverse baantjes in de horeca. Ook deed ze haar eerste ervaring als ondernemer op. Met haar ouders runde ze eetcafé Ploff Inn, eerst in de Kantoorstraat, later in de Binnenburg. Zelf had ze een winkel, De Rimboe, waar ze beeldjes en tuinornamenten verkocht. Gaandeweg rolde ze in het taxibedrijf van toenmalig echtgenoot Robert van Boven, eerst als chauffeur, later ook in de centrale. Ze stak er veel tijd en energie in. Zo investeerde het bedrijf op haar aandringen in nieuwe auto's. "Chevrolets, die vielen op! Je moet anders durven zijn."
Sinds bijna twintig jaar is ze pakketbezorger. Ze rijdt voor GLS, maar is zelfstandig ondernemer. Sinds haar scheiding vormt ze samen met haar vader en haar jongste zoon een firma. Jan doet de administratie, zij bezorgt bij winkels en particulieren op Texel, Michel doet wat in vakjargon 'het veegwerk' heet: alles wat buiten hun reguliere wijk valt, voornamelijk in de Kop van Noord-Holland. Ze geniet van haar werk en vooral van het contact met mensen. Vluchtig contact, meestal. Haar stelregel is dat als ze binnen tien seconden nadat ze heeft aangebeld of geklopt geen teken van leven hoort, ze het pakket bij de buren probeert te bezorgen. Lukt dat niet, dan neemt ze het weer mee en laat ze een briefje achter met informatie hoe de geadresseerde alsnog zijn pakket kan bemachtigen. "Mensen klagen wel eens dat tien seconden te kort is. Maar als ik er een minuut van maak en naar honderd klanten moet, dan ben ik bijna twee uur langer onderweg."
Zieke kat
Toch is het werk niet alleen maar vluchtig. "Een keer vroeg een oudere mevrouw of ik naar haar zieke kat wilde kijken. 'Dat wil ik wel, maar ik heb er geen verstand van', zei ik. Daar ging het haar niet om, ze was al blij dat ik de tijd nam. In de coronatijd was ik vaak de enige die mensen die dag spraken. Soms werd ik gevraagd om binnen te komen. Dat deed ik natuurlijk niet, maar ik bleef wel staan voor een praatje. Veel mensen zijn oprecht blij dat je komt. Zo bouw je een band op. Natuurlijk kost me dat meer tijd. Maar ik ben graag een uur later thuis als ik een leuke dag heb gehad."
Vorige maand werd Isabella samen met een collega uit Den Bosch door GLS uitgeroepen tot landelijk pakketbezorger van 2023. Ze is er trots op. "De kroon op mijn werk. En fijn dat mensen mijn inzet zo waarderen."
Marco
De komende tijd belooft spannend te worden. Door de sluiting van het GLS-depot in Alkmaar dreigt ze flink meer tijd nodig te hebben voor haar bezorgwerk. Ze gaat daarom op zoek naar mensen die haar kunnen ontlasten in haar vrijwilligerswerk. "Ik wil ook tijd overhouden om een beetje te leven. Festivals bezoeken en leuke dingen doen met mijn vriendinnen Bianca en Petra. En met Marco, mijn nieuwe vriend."
Marco is zelf ook pakketbezorger. "We stonden altijd naast elkaar aan de lopende band bij het depot in Alkmaar, waar de pakketten voorbij komen. We praatten over van alles, maar waren allebei absoluut niet op zoek naar een nieuwe relatie." Schaterlachend: "Nou, daar is toch iets misgegaan."
En weer serieus: "Hij woont in Alkmaar, ik op Texel. We hebben allebei ons werk en onze bezigheden, maar proberen zoveel mogelijk tijd samen door te brengen en te genieten van onze roze bubbel. De komende tijd slaap ik doordeweeks wat vaker bij hem - dan ben ik ook gelijk op tijd bij het depot - en hij in de weekenden bij mij. Binnenkort gaan we een weekendje naar Dublin. Dat heb ik van hem gekregen voor mijn verjaardag."
Joop Rommets
