Logo texelsecourant.nl
Blogs

Ode aan de lezer

  Column

Van de week genoten. Eén van onze trouwste lezers was een paar weken aan het genieten van een welverdiende vakantie. Wat is dan het eerste wat je doet als je thuiskomt? Alle gemiste Tesselaars eens even doorlezen. Een mooier compliment kun je als redactie niet krijgen.

Zijn verslag van een paar weken krant was niet minder smullen. Hij had zich kapot geërgerd aan de tegenstanders van de bierbrouwerij, met name die willens en wetens zelf op een industriegebied gingen wonen en ook de manier waarop door de politiek gereageerd was op het ombouwen van de Schulpengat tot personeelswoonboot kon hem niet bekoren. Maar daar gaat het allemaal niet om. Als redacteur is het fijn om mee te krijgen dat je gelezen wordt.

De band met de lezer is een wankele heb ik in de vijf jaar als eilandjournalist gemerkt. De ene dag ben je duidelijk een Texelaar aan het worden', één dag en een minder goed gevallen artikel later 'kun je wel merken dat hij van de overkant komt', ben je 'een schande voor de Texelse Courant' en ben je de belichaming van subjectieve journalistiek.' Ik ben bezig aan mijn zevende jaar bij de krant en net zo gehaat als geliefd. 'Knuffelredacteur' en 'schreeuwende rioolreporter' wisselen elkaar nog steeds af. 

Ik geloof niet in volledige objectiviteit. Ieder mens heeft een mening (dan wel voorkeur) en het is de kunst om die niet door te laten schemeren in de artikelen. Je probeert beide kanten van een onderwerp te belichten. Objectiviteit is ook iets subjectiefs. "Wat een goed journalistiek artikel", betekent vaak ook "er staat wat ik wil horen" en "wat een tendentieus artikel", betekent helemaal niet per definitie dat er geen goed journalistiek werk geleverd is. Het betekent vaak dat er kritiek is geleverd op iemand of een partij die daar niet op zitten te wachten. Ik kan me nog herinneren dat een lezer ons een boze brief stuurde over onze slechte journalistiek. Het was niet onze taak om positief over de Texelhopper te schrijven. We schreven positief en negatief over de Texelhopper en later haalde ik in een column uit naar de communicatie vanuit het bussysteem. Deze column was later zelfs toegevoegd in een dossier tegen het hele systeem. De positieve artikelen vond ik niet terug. 

Bovenstaande betekent niet dat ik de kritiek van lezers niet serieus neem. Wel dat ik het afweeg. Wat zou ik volgende keer anders doen of vind ik dat ik het wel goed gedaan heb. Iedereen maakt fouten in zijn werk. Docenten, artsen, politici, sporters, ondernemers en ga zo maar door. Iedereen wordt liever toegejuicht dan uitgejoeld. Toch kan ik meestal wel tegen kritiek, al ben ik ook zo'n eikel die het laatste woord moet hebben - zelfs als ik weet dat ik ongelijk heb. 

Soms weet je al tijdens het schrijven dat er kritiek komt. In mijn blogs kies ik daar zelfs wel eens bewust voor. Ik ben niet vies van een discussie of een relletje. Ik bereid me dan wel voor op de reacties. Als redacteur van de Texelse Courant weet je dat je een dikke huid moet hebben - bij de wekelijkse blog geldt dit nog meer. Juist omdat de lezer zo betrokken is, zijn ze kritisch. Het suffertje is immers van ons allemaal. Hoe meer interactie met de lezer, hoe beter. Ik meng me er ook lekker in, al wordt dat ook weer lang niet altijd gewaardeerd. Ik denk dat mijn collega's ook vaak genoeg denken: anders reageer je daar even niet op of had je dat niet anders kunnen schrijven? Iedereen heeft zijn eigen stijl, en dit is die van mij. Ik zie het niet veranderen. En hopelijk blijven de lezers kritisch. Ik geniet van onze samenwerking. 

Job Schepers

De blogs worden geschreven op persoonlijke titel en vallen buiten de verantwoordelijkheid van de redactie. Het zijn geen journalistieke producties, maar stukken gevormd vanuit mijn mening. Ik ga graag de dialoog aan. Dat kan via Facebook onder het bericht, maar ook via de mail. Ik probeer altijd overal op te antwoorden.

Koppiestiêd op Texel
Voorziet de website wekelijks van een blog over wat er speelt op Texel.
2 reacties
Meer berichten