Logo texelsecourant.nl


Blogs

#jesuismaurice

  Column

Het NOS Journaal, donderdag 4 juli. Mijn aandacht wordt getrokken door een item over een haan, Maurice. Deze gevederde vriend is onderwerp van grote ophef. Volgens een gepensioneerd stel dat een vakantiewoning heeft naast het huis van de eigenaresse van Maurice - en waar zij enkele weken per jaar verblijven - verpest de haan de rust. Het was de eerste keer dat ik over de kwestie hoorde, maar mijn nekharen gingen recht overeind staan.

In een wereld vol oorlogsgeweld zou een nieuwsbericht over een bedreigde haan wellicht de laatste van mijn zorgen moeten zijn. Toch ben ik niet de enige die zich druk maakt over de kwestie. In Frankrijk is de kwestie uitgegroeid tot nationale rel. 100.000 Fransen tekenden een petitie waarin ze zich schaarden achter eigenaresse Fesseau en haar haan. "Het dier houdt de gemoederen flink bezig en doet de tegenstelling tussen de stad en het platteland oplaaien", stelt de NOS.

Dat punt is precies waar ik getriggerd werd. Opgegroeid op het Groningse platteland en een klein beetje volwassen geworden op Texel, herken ik de discussie meteen. In Groningen heerst op het platteland bij velen argwaan tegen alles wat uit de Randstad komt. Dat heeft niet alleen te maken met het verdelen van de gasbaten of het bagatelliseren van de problemen die zijn ontstaan door gaswinning. Dat heeft het doen oplaaien, absoluut en ook de puur op de Randstad gerichte politiek, heeft niet geholpen aan een gezelliger klimaat. Maar één van de pijnpunten ligt ook in de opstellingen van - veelal gepensioneerde - mensen die zich vanuit de Randstad in de provincie vestigen. Zij gaan 'lekker landelijk' wonen in nieuwe gebieden als Blauwestad

Zij hebben zich al helemaal voorgesteld hoe dit eruit gaat zien. Wakker worden onder een schijnend zonnetje, boeren die noeste arbeid verrichten met paard en wagen, terwijl zij over de weilanden kijken vanuit de luie stoel. Dit kan niet fout gaan, totdat je er woont. Blijken er in Groningen ook nog boeren te wonen die zich ontwikkeld hebben. Met moderne machines waarmee ze al voor dag en dauw te werk gaan. Daar gaat de ochtendrust. En alsof het nog niet erg genoeg is, wordt er ook nog mest gereden. Zijn ze nou helemaal betoeterd. Wie denken ze wel niet dat ze zijn? Voor hen die niet in een dergelijke omgeving hebben gewoond, klinkt dit vrij bizar. Maar dit gebeurt dus echt. Mensen die op het platteland gaan wonen en dan zeuren over traag verkeer van trekkers, mestlucht en vroeg rumoer. 

Ook op Texel is deze discussie niet vreemd. Het spanningsveld tussen Texelaars en toeristen over de te varen koers is duidelijk voelbaar. "Texelaars moeten beseffen waar hun geld vandaan komt...", is zo'n leuke veelgehoorde kreet. Overkanters die zich hier vestigen en zich vastklampen aan het Texel dat hen heeft doen besluiten om zich hier te vestigen. Dan woon je hier en dan blijkt het openluchtmuseum ook nog bewoners te hebben, "die houden feestjes met muziek, die zetten nieuwe gebouwen neer en veroorzaken wel eens overlast. Ze scheuren over de wegen en hebben helemaal niet altijd wat op met nieuwe natuurgebieden. Wat een vreemd volkje is het ook. Even voor de duidelijkheid: toen ik hier net was, heb ik in een column De Koog even uitgelegd wat er allemaal beter moest. Als ik het stuk nu teruglees, moet ik toch toegeven dat het op zijn minst niet mijn beste stuk was. Ik had beter eerst kunnen uitzoeken hoe de hazen lopen, voor ik dat stuk schreef. Gelukkig waren de bewoners van dat kleine dorp - dat dapper weerstand blijft bieden tegen de Romeinse overheersing - zo vriendelijk om mij dit op geheel Koogse wijze duidelijk te maken (#nognachtmerriesvan). 

Begrijp me niet verkeerd. Wanneer je je hart aan Texel hebt verpand, snap ik dat je niet alle veranderingen vol gejuich begroet. Iedereen hunkert naar het beeld van zijn jeugd, we zijn een nostalgisch volkje. Het is ook niet zo dat je je smoel maar moet houden, omdat je hier 'maar' vier weken per jaar vertoeft . Dat geldt ook voor de 'aangespoelde Texelaars' waar ik er één van ben. Het is niet zo dat je niets mag zeggen, omdat je import bent. Maar kijk wel naar de wereld zoals die is. Ga niet naast iemand wonen (permanent of vakantiewoning) met een haan, een café of restaurant om vervolgens te zeuren over overlast waarvan je wist dat het er zou zijn. Een voorbeeld: toen ik in Zwolle woonde bemachtigden mijn toenmalige vriendin en ik een appartement boven een kroeg. Toen we er woonden bleek zondagnacht de nacht van de livemuziek te zijn. Het café zat onder onze slaapkamer. We hadden andere bewoners in het pand die steevast gingen klagen of de politie gingen bellen. De kroeg zat er langer dan welke bewoner dan ook. GA DAN NIET BOVEN EEN KROEG WONEN. Wij kozen voor een andere oplossing. "Wat een herrie. Kleren aan, haar netjes. Trap af, deur uit, deur in. Proost." 

De boodschap: je mag je mond wel opentrekken als je ergens woont of te gast bent, maar ga je eigen wil niet opdragen aan die mensen die er al lang gevestigd zijn. Wil je dat wel, blijf dan vooral weg. En aan hen die dit herkennen. We zijn niet alleen: #jesuismaurice

Job Schepers

De blogs worden geschreven op persoonlijke titel en vallen buiten de verantwoordelijkheid van de redactie. Het zijn geen journalistieke producties, maar stukken gevormd vanuit mijn mening. Ik ga graag de dialoog aan. Dat kan via Facebook onder het bericht, maar ook via de mail. Ik probeer altijd overal op te antwoorden.

Koppiestiêd op Texel
Voorziet de website wekelijks van een blog over wat er speelt op Texel.
Meer berichten
 

Wat vindt u?

De burgemeester krijgt mogelijk meer bevoegdheden om op te treden tegen woonoverlast op Texel.



Reageren!